Hoi pap!

Hoi pap,

Wat heerlijk om dit weer eens te mogen zeggen. Waren zaken immers ietsje anders gelopen, dan was je vandaag 79 geworden. En zou ik nu zo’n beetje in mijn auto stappen richting Groningen om op tijd voor de koffie te zijn. En misschien had je wel weer dat verhaal vertelt over het rozentuintje. Of hoe je ’s avonds geruisloos de smederij binnen kon komen door op je tenen te staan en de bel tegen te houden, zodat opa er niet achter kwam hoe laat je thuis was. Dat was tenzij de kat voor je voeten sprong, natuurlijk. We hadden natuurlijk mam weer in het ootje genomen door over seks te beginnen of iets wat er in de verste verte op lijkt. En dan ’s avonds een whisky met 7-up. En nog meer verhalen. Wat genoot ik daarvan.
Nu na tien jaar, pap, moet ik zeggen dat er niet veel is veranderd. Ik mis je nog steeds gruwelijk en er gaat geen dag voorbij waarbij je niet in mijn gedachten bent. Jouw klompen staan nog steeds naast de mijne, jouw zakdoekje zit nog steeds in mijn tas. Weet je nog dat ik die kreeg toen je me naar de tent bracht bij het Leekstermeer, en ik snikte dat ik hoopte dat je nog héél lang bleef? Je nam me in die grote, sterke armen en meldde met Groningse nuchterheid dat je geen plannen had.
Een jaar later was je dood.
Ik moet zeggen dat dat hele ‘dood’ en ‘overlijden’, niet het ergste is. Van jou heb ik geleerd vrede te sluiten met ook datgene wat ik moeilijk vind te accepteren. Dat je wegging, dat is te doen. Dat je niet terugkwam, dat is het moeilijke. Nog steeds verlang ik ernaar om, heel even, je stem te horen of de blik in je ogen te zien. Hoe ik er ook op terugkijk, ik vind het nog steeds geen goed idee van Degene die wel Plannen had en de wereld het moet doen zonder jouw aanwezigheid. Je was zo kostbaar voor mensen.
Dus ja, pap, af en toe geef ik maar even een dikke smakkerd op je foto. En natuurlijk blijf ik ook liedjes voor je zingen. Van Anne Murray- you gave me strength, want dat deed je, en doe je nog steeds. Of Wheel of Fortune wat jij vroeger thuis draaide. Of Dusty Springfield, maar die zing ik ook naar boven om je een beetje te plagen. Anyone who had a heart would take me in his arms, why won’t you? Wel een beetje onze humor, hè. Toen je van de trap viel met de stofzuiger was het reuze komisch om eerst te vragen hoe het met de stofzuiger was…en daar moesten we dan weer vreselijk om lachen.
Dus lieve pap, je wordt nog steeds gemist en ter ere van jou zal ik zien of ik vanavond een whisky met 7-up naar binnen kan werken; met een toost. Die ik afsluit met ‘tot ziens in heaven’.

Kus!

 

 

Getagd , , , , , . Bladwijzer de permalink.

2 reacties op Hoi pap!

  1. Arend zeggen:

    Wat ontzettend mooi verwoord en wat een heldere boodschap voor een ieder die ook een soortgelijk verlies heeft om toch voorál de positieviteit te blijven gedenken, zien en beleven. Het is voor mij ook 10 jaar geleden, ik ga aan de borrel. Proost.

  2. Nelleke zeggen:

    Proost Arend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *