Onacceptabel

Onacceptabel is het, hoorde ik vandaag van de NOS, dat mensen met kanker worden doorgestuurd naar een ander ziekenhuis. In verband met het kostenplaatje. Of domweg hun, inderdaad dure, behandeling mislopen. Misschien moet er wel ‘scherper gekozen’ worden, zo wordt gedacht en moet er meer gekeken worden naar leeftijd, leefwijze en ja dan toch ook: naar de verzekering. Een mevrouw die hierover wordt geïnterviewd, vanuit Washington, heeft wel een idee over het ‘scherper kiezen’. Ik hoop maar niet dat ik … Lees meer …

Kruisgeluiden

Vandaag stond ik weer eens ‘middenin’ het leven in al haar boeiende facetten. Prachtig zou je denken maar dat was niet zo. Ik voelde me eigenlijk een beetje schuldig. Schuldig omdat ik de dag ervoor tegen één van mijn toneelspeelsters had gezegd dat de door haar bedachte verhaallijn zeer creatief was. Maar juist door dit hoge creatieve gehalte te ongeloofwaardig was. Te ver ging. Dat doen we niet, heb ik gezegd. En in de wachtkamer waarin ik mij bevond, samen … Lees meer …

Verneukt

Wat vervelend nou. Heb je liggen rollebollen met een lekkere jonge chick tegen een prijs waarvoor je ‘m wel uit de broek wil halen, word je opgepakt. “Een aanrader,” had je nog tegen je vrienden gezegd en het na-bieren was ook al zo’n echte jongens-onder-elkaar-avond geweest. “We komen je thuis ophalen,” meldde het Openbaar Ministerie van Maastricht wat ook gaat over wat er zoal in hotelletjes in Valkenburg gebeurt. Nu kan dit enkel een praktische reden hebben gehad. Het gaat … Lees meer …

To kraak, or not to kraak. Anti.

Wanneer het huis te klein wordt, of het aantal spulletjes te groot en er is veel geluidsoverlast rondom dat huis, dan is het tijd te gaan. Volgens mijn Lief- en anderen gaat mijn huis nooit de deur uit met roestbruine muren die volgens mij ontzettend gezellig zijn en een Camel-plafond. Handiger dus wanneer ik weg ben, met kat en spulletjes. En elders vertoef. Voor dat ‘elders’ had een vriendin van mij een lumineus idee: ik moest leegstandbeheerdster worden, tijdelijk, dus … Lees meer …

Toorn

Sommige dingen gaan nooit meer over. Sommige dingen blijven je je hele leven achtervolgen zoals de maan opkomt wanneer de zon ondergaat. Het wordt nooit anders. En zo ken ik vanaf mijn tiende een woede in mij die nooit meer overgaat, vrees ik. Elke keer wanneer ik ze zie, barst die woede in mij los en moet ik moeite doen die respectvolle mens te zijn die vanuit haar eigen waardigheid de ander te woord staat. Gelukkig zijn ze weer weg … Lees meer …

Niet bereikbaar

Het is in het leven altijd belangrijk stil te staan bij de vraag: wat heb ik nodig, wat is mijn behoefte? Als je het antwoord weet, geeft het zin en richting aan je leven en elke therapeut zal beamen dat de kwaliteit ervan verbetert. En toch zit er een diepe, diepe valkuil in dit verhaal. Diep genoeg om alvast het geld bij je therapeut terug te vragen. Stel immers dat het antwoord op de vraag ‘wat heb ik nodig, waar … Lees meer …

Moeder zonder korstjes

“U kunt vast niet fluiten,” zei de ober terwijl hij het bord van mijn ex-tosti Hawaii van tafel nam. Niet fluiten? Maar voordat ik kon aantonen dat ik juist heel goed kan fluiten, sommigen vinden zelfs dat ik kan fluiten ‘als een kerel‘, ging hij verder. “Dat zei m’n moeder altijd. Als je je korstjes niet opeet, kan je vast niet fluiten”. We keken naar het bord waar de tosti op had gelegen en inderdaad. Behalve een blaadje sla en … Lees meer …

Het leven is geen archiefkast

Herinneringen bepalen wie je bent. Dat zei Douwe Draaisma laatst tijdens een interview met Fons de Poel tijdens Brandpunt. Nu is Douwe Draaisma bijzonder hoogleraar voor de geschiedenis van de psychologie of, zoals Brandpunt dat kort samenvatte: geheugenprofessor. Hij heeft erover nagedacht, om het nog korter te zeggen. Maar inderdaad, onze herinneringen bepalen ons levensverhaal en maken ons uniek. Geen mens heeft dezelfde herinneringen, al zou je alles samen doen. Om duidelijk te maken hoe ons geheugen werkt, haalde hij … Lees meer …

Vieze tenen

Laatst zat ik twee uur lang met mijn zonnebril op in de trein. De hele weg van Zutphen naar Leeuwarden. Nu hou ik niet van het fenomeen ‘zonnebril op in gezelschap’. Het doet me altijd denken aan hoe kleine kinderen zich verstoppen. Met hun hoofd achter de stoel en hun kontje en de beentjes overduidelijk zichtbaar ernaast. Jij moet ze dan gaan zoeken and geuss what: je vindt ze altijd en dat vinden zij dan weer prachtig. Mensen met zonnebrillen … Lees meer …

Naar de hoeren

Een kennis van mij gaat vrijdag naar de hoeren. Ja- hij moet er om half tien zijn, samen met nog een stuk of wat andere mannen en dan gaan ze samen naar de hoeren. Nu had ik dat niet verwacht van hem. Dat is op zich niet zo gek omdat het juist een kenmerk van hoerenlopers is, dat ze nogal anoniem zijn. Als je terug komt van een feestje vertel je nooit: “O, het was zó gezellig! Jan en Chantal … Lees meer …