Pas op, zwenkt uit

Op het gebied van de communicatieve vaardigheden valt nog veel te doen. Soms kan het ook juist te goed gaan, in de trant van alles wat u zegt kan tegen u gebruikt worden maar in de regel valt er nog aardig wat te schuren en te schaven. Bijvoorbeeld bij nieuwe woorden als doodgebotoxt of gevindikleukt.
Het maakt de communicatie onnodig ingewikkeld. De doodgebotoxte dame leeft nog, en wanneer je iemand hebt gevindikleukt kan je op TV komen, bij Robert ten Brink. De gevindikleukte komt dan ook. Maar dit soort communicatieve bolwerken zijn voor normale, danwel empathische, stervelingen niet te volgen.
Nu zijn woorden natuurlijk essentieel, bij communicatie, maar de vaardigheden liggen niet zozeer in het spreken en vooral niet van dit soort nieuwe woorden, maar in het luisteren. Met de grote L. Het echte talent van de communicatieve vaardigheid ligt natuurlijk in het horen wat de ander niet zegt. De woorden die er wel zijn, maar niet uitgesproken worden.
Mensen met een groot hart Luisteren zo, en professioneel gesproken doen hulpverleners en coaches dat ook wel. Of interviewers. Of, maar dat weet ik pas sinds kort dus dit is tevens een waarschuwing; bepaalde mensen in de medische sector.
Al sinds jaar en meer dan één dag ben ik onder behandeling in het ziekenhuis om het littekenweefsel en de vochtophoping op mijn jukbeen weg te laten werken. Wat niet wil helen, na een val op mijn gezicht die me in eerste instantie alleen een flinke hersenschudding opleverde.
‘Gaat nooit meer over’, zo melden huisarts en plastisch chirurg mij en ook mijn behandelend therapeute vroeg mij voorzichtig ‘rekening te houden met’.
Waar ik vanzelfsprekend niet mijn paraaf onder zet. Sterker nog, ik geloof in wonderen. Helende krachten. Ik geloof erin, dat iets goed komt.
Vorige week was het zover.
“Er is iets geknapt, op mijn jukbeen,” vertelde ik, “er liep vocht in mijn neus en uit mijn traanbuisje en sindsdien is de harde rand weg, en het vocht ook”.
Wat is het, hoe kan het en: is het nu over, komt het nooit meer terug?
Het echte talent van de communicatieve vaardigheid ligt natuurlijk in het horen wat de ander niet zegt.
“Was je iets speciaals aan het doen?” vroeg mijn therapeute.
Hier viel ik stil. Ja, ik was iets speciaals aan het doen. Had daar ook ooit wel eens met haar over gesproken, over dat speciale. Maar had daarbij niet ‘man en paard’ genoemd. De communicatie was in die zin wat vertroebeld door mijn woordkeuze. Zoals bij doodgebotoxt of gevindikleukt.
Ik had laten doorschemeren dat ik het speciale deelde met pas-op-zwenkt-uit.
Ik had daar nu spijt van en zeker omdat mijn therapeute binnen een seconde schaterlachend vaststelde dat de doorbloeding in mijn wangen behoorlijk was toegenomen.

Na de behandeling vertelde ze dat er geen Wonder was geweest, maar wel een Bijzondere Stap in het genezingsproces.
“En,” zei ze, “ik ga je nu ook een heel bijzonder therapeutisch advies meegeven……”.

Soms kan het ook, qua communicatieve vaardigheden, te goed gaan. Wanneer iemand zo goed naar je Luistert, dat alles wat je (niet) zegt ook ……

 

Getagd , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *