Corona

We doen het samen. Dat hoor ik de Bekende Nederlanders zeggen in een soort reclame-filmpje op tv, voor Corona. Beau van Erven Dorens, bijvoorbeeld met een wat vermoeide blik. Blijf thuis. Zegt mevrouw Froger, en René kijkt ook best zorgelijk in de camera. Nog een mevrouw die eruit ziet zoals alle mevrouwen tegenwoordig met lang haar, vooral veel foundation à la Nikkie Tutorials waarvan ik geen idee heb wie het is, zegt het ook.
Maar ik doe het niet met Beau. Of René en zeker ook niet met zijn vrouw.
Ik blijf ook niet thuis, omdat zij dat zeggen.
Wat een afstand.
Ik denk aan Sartre. Met zijn existentialisme.
Existentialisme betekent zeer grofweg dat men alleen wordt geboren en alleen dood gaat. Daar tussenin bestaat een natuurlijke eenzaamheid waarin een mens zich, middels zichzelf, manifesteert en zin geeft aan het leven.
Daarnaast bestaat er natuurlijk de sociale eenzaamheid, of de emotionele eenzaamheid. Die er nog ‘bovenop’ kan komen.
Wij doen Corona niet samen.
In ons eentje gaan we door de pijn van het geen knuffel kunnen geven, aan de ander. In ons eentje zien wij ouders, kinderen, opa’s en oma’s, vrienden en dierbaren niet. In ons eentje wordt er gestikt op de Intensive Care. De familie Froger is daarmee niet onze verbinding, en niet het steentje wat ertoe bijdraagt dat we het nog net redden.
Corona werpt ons terug op onszelf. Brengt ons terug naar onze existentiële eenzaamheid waarbij we ons opnieuw bezighouden met zingeving.
Misschien best positief te beseffen dat nu intimiteit is verruild door afstand, we juist die nabijheid willen. Die knuffel. Die aanraking. Dat we dat eerder ook al wilden maar dat er werk was, de telefoon, de app, en we waren zo druk. We hadden geen tijd. Wat niet Waar is, bedenken we nu.
Waarde. Daar denken we nu over na. De waarde van het menselijk contact.
En onze keuzes, daarin
Het is Mark Rutte, ons voormalig lachebekje van de Nederlandse politiek verweten dat er in eerste instantie niet goed is gecommuniceerd over het nieuwe normaal.
Met die anderhalve meter afstand, tot de ander.
Wat in eerste instantie niet goed van de grond kwam.
Waardoor er mensen stierven. Stikten. Alleen.
Ook ik heb me geërgerd aan het gehamer over die anderhalve meter. Daar lag het probleem immers niet. Het ging hem om de rest van de zin, na de komma.
Houdt anderhalve meter afstand, van de ander.
Iedereen weet hoeveel anderhalve meter is. Zo ongeveer tussen de één en de twee, gemiddeld hoe lang je zelf bent.
Maar de ander.
De Nederlandse regering had meteen uit moeten leggen hoe je zo’n iemand herkent. Een rompje met vijf uitsteeksels geeft al snel het risico dat het een ander mens is. Het is ongelofelijk makkelijk even te checken bij jezelf (goh heb ik dat ook op die plek) en dan is het een ander mens.
Een ander ezelsbruggetje is wanneer je tegen zo’n rompje geneigd bent ‘jij’ te zeggen en niet ‘ik’ (sommige mensen zijn meer auditief ingesteld).
Dan is het ook een ander mens.
Dàt had meneer Rutte er even bij moeten vertellen. Dan waren we wellicht iets eerder bij de stabiele daling op de IC gekomen.
We doen het niet samen.
We doen het allemaal alleen.
We maken allemaal onze individuele keuzes in het beschermen van onszelf, en de ander.
Het nieuwe normale, zei Rutte vandaag tijdens de persconferentie.
Normaal zal het nooit zijn, net als ons oude normale met onze figuurlijke afstand.
We hebben wel een nieuw, vies woord voor het nieuwe abnormale, het oude normale namelijk het egoïsme in onze samenleving. Hamsters. De nieuwe monsters. Ze laten zich zien.
Vroeger heette dat stront voorop. Vandaar ook dat toiletpapier, wellicht.

Het woord corona betekent kroon.
Laat dat zijn wat ons kranst, in deze tijd.
We doen het niet samen.
We dragen allemaal onze eigen kroon.
Alleen.
Of, hoe de spirituele wereld dat weer vertaalt naar al-een.
Al één eenheid. In onszelf, net zo uniek als verbonden met elkaar.
We zijn samen.

 

 

Getagd , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *