Zo, en dan nu eerst een…….

En dan ineens zijn we teruggeworpen op onszelf. En worden we teruggeplaatst in de persoonlijke ruimte van 1,5 meter afstand tot een ander (onbekend) human being. De bussen waren te krap, de treinen te klein, de metro’s te vol. Mensen zijn geen volkje wat je op elkaar kan proppen, efficiënt, kostenbesparend, met economische meerwaarde.
Voor wie, ook alweer?
Wanneer mensen op elkaar gepropt worden, gaan ze vreemd sociaal gedrag vertonen. In de metro kijk je elkaar niet aan. Wanneer die man met zijn zweetoksels ook heen en weer wiebelt aan de lus, draai je je zoveel mogelijk om. Je begint geen praatje. Je wou dat je iets verderop stond.
In de trein praten we niet meer met elkaar, we ontmoeten elkaar niet meer (het tijdverdrijf van samen reizen naar dezelfde bestemming, of verder). We inspireren elkaar niet meer. Ons communicatiemiddel en verbintenis bestaat uit iets wat uit een fabriek komt, mechanisch is en een heel andere afstand creëert dan de natuurlijke persoonlijke ruimte. Waarin je jezelf kan zijn, kan voelen.
Corona confronteert ons op weergaloze wijze met ons gevoel.
Veel veranderingen beginnen met een ‘nee’, voor we duidelijk hebben waar we eigenlijk ‘ja’ tegen willen zeggen.
Nee. We willen geen afstand van mens tot mens. Nee. We willen geen isolement. Eenzaamheid. We willen samen, bij elkaar zijn. Nee, we willen geen egoïsme. We willen geen hamsters die alleen maar aan zichzelf denken terwijl er nog overvloed is, in onze wereld.
We willen knuffels. En we willen ze geven. En nu ineens mag het niet, kan het niet.
Maar nu willen we het.
Thuis werken, het file-probleem; wat een hot-items waren dat. Wat een onmogelijkheden. Zomaar spontaan opgelost. Zoals Matthijs van Nieuwkerk nog opmerkte bij DWDD dat het leven alleen maar lang of kort is vanuit je point of view. Wetenschappelijk uitgezocht is dat we op 92 manieren kunnen afwassen. Er zal er ongetwijfeld, op meer dan 92 onderzoeken, een vaccin uit de bus rollen.
Dreftiaans, AH thuis, Ecover met citroen. Of Neutral.
Voor een prikje.
Teruggeworpen als mensheid op elkaar, in afhankelijkheid van elkaar.
Wat kunnen we het toch eigenlijk goed zonder die telefoon met die onpersoonlijke app’s, willen we toch eigenlijk zonder corona verder en niet terug naar een beeldscherm met conflict-gevoelige zinnen en econs emoji die geen enkel gevoel verbaliseren?
Corona.
De angst de ander te verliezen. De wens dichtbij de ander te zijn.
Ja, te zeggen, tegen verbinding.
Dat wekt geen weerstand op maar een heerlijk, klaterend, jubelend immuunsysteem wat zo gezond is dat het een ieder kan ontvangen.
Zo, en dan nu eerst een…….

Getagd , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *