Euro’s voor een accu

Na de Gele Hesjes is het tijd voor iets nieuws: de Grijze Jasjes. En dat zijn inderdaad die Grijze Jasjes met het geruite petje, het vergrootglas en die krant waar twee oogjes uit zijn geknipt. Dat lees ik in het Focusdocument 2019 van een bekende hulpverleningsorganisatie die in haar naam de betekenis van uitzicht op toekomst in zich draagt. En ook gezichtspunt. Dus visie.
De Grijze Jasjes gaan armoedige mensen zoeken, in wijken met veel koopwoningen (punt 7). Ze zijn daar lastig te vinden, vertelt punt 7, er zijn ook geen cijfers over of ze daar überhaupt zitten maar uitzicht op toekomst gaat ze daar toch zoeken.
Dat moet wel.
Want wanneer deze hulpverlenende organisatie niet genoeg clientèle bemachtigd, draait gemeente Zutphen de subsidiekraan dicht. Nu is armoede natuurlijk het gat in de markt om allerlei hulp, al dan niet verplicht, op los te laten. Het is een geweldige kans om armoedigen van een gebrek aan zelfredzaamheid, wat deze organisatie hoog in haar vaandel heeft, te betichten om vervolgens te gaan hulpverlenen. Waarbij de hulpverlener natuurlijk het slagingspercentage bepaalt.
In het bedrijfsleven heet zoiets belangenverstrengeling. En zelfs in de politiek, waar ongeveer alles mag, vindt men bepaalde nevenbanen niet koosjer en onethisch. Binnen de hulpverlening heet het hulpverlening.
En dat proces verloopt eigenlijk heel simpel.
Stel je voor dat je met je met Pech Onderweg langs de Maatschappelijke Snelweg komt te staan. Prrrrr grrrrr, zei de auto nog en toen niks meer. Via allerlei formulieren en Digid neem je contact op met de Wegenwacht. Die beloven langs te komen en ja, uiteindelijk komt er een monteur aan. Op de fiets.
“Ik zie het al,” zegt hij na een korte inspectie.
“Het is de accu. Hij is op. Kapot. Hij doet het niet meer”.
“Maar kan je er dan een nieuwe in zetten, dan kan ik weer verder,” vraag je.
“Haha,” zegt de monteur, “zie jij een accu, of een motorblok, of een uitlaatpijp of vier nieuwe banden op mijn bagagedrager? Ik niet. Bel maar een hulpverlener“.
Omdat hij fluitend wegfietst, fiet fiet, zit er niets anders op dan dat maar te doen.
Na verloop van tijd arriveren er vier hulpverleners, twee vrijwilligers en een stagiaire. Eentje heeft zich gespecialiseerd in auto’s, althans volgt die cursus bij de Monteur en ze zijn met zovelen omdat dat hun methodiek is.
“Het is de accu,” leg je uit, “hij doet het niet meer. Er moet een nieuwe in”.
“Dat vinden wij niet erg zelfredzaam,” zeggen de hulpverleners, “verzin maar iets anders”.
De zes vraagtekens die er boven je hoofd zweven worden er nu zestig. Het is inmiddels gaan regenen, heel hard, en er verschijnen allemaal roestplekken op de auto. Ook de banden lopen langzaam leeg.
“Ja verdorie,” zeg je, “op deze manier kom ik gigantisch in de kosten te zitten. Die auto moet naar een garage en wel zo snel mogelijk”.
De hulpverleners, vrijwilligers en even later ook de stagiaire applaudisseren.
“Nou, begin maar te duwen dan,” helpt de hoofdhulpverlener, “maar weet wel dat je voor dertienhonderd uur bij Garage Monteur moet zijn. Anders krijg je een boete“.
“Heet ik Popeye?!”, vraag je kwaad.
“O,” roept een vrijwilliger.
“Daar hebben we speciaal een Bijzonder Fonds voor, het Spinaziefonds. Daar kan je je op aanmelden met formulieren en Digid. De Monteur gaat dan zes tot acht weken nadenken over je aanvraag en als je auto dan echt in de puinpoeier ligt, krijg je gratis spinazie”.
“Maar dan heb ik een berger nodig, die mijn auto wegsleept. Naar de sloop. Dan heeft het allemaal geen zin meer”.
“Ho ho,”roepen de hulpverleners, “niet zo depressief, niet zo’n tunnelvisie, niet zo’n bewustzijnsvernauwing”.
“Misschien heeft die mevrouw wel een aangeleerde afwijking. Eh of een afwijkende aanlering,” bladert de stagiaire in het studieboek.
De hulpverleners pakken drie white-boards uit hun tas om de thema’s gezamenlijk uit te werken en geven aan dat jij daarna zelf met een oplossing moet komen over hoe je jezelf denkt te overstijgen.
“Accu,” probeer je nog één keer.
“Daar hebben we het al over gehad,” zegt de hoofdhulpverlener, “je moet wel willen“.
Laten we vaststellen dat armoede zich niet laat oplossen met mooie woorden, protocollen, methodieken en white-boards. Armoede is niets anders dan draaglast over draagkracht, te hoge kosten en te weinig inkomen. Armoede laat zich oplossen in klinkende munt. Zodat mensen zelf hun voedsel, rekeningen en het sportschoolabonnement van de jongste spruit kunnen betalen. Zelfredzaamheid bereik je door er een accu in te stoppen.
Toch kunnen we iets leren van de hulpverleningsorganisatie met uitzicht op toekomst. En dat is inderdaad te denken vanuit klinkende munt en vooral niet vanuit perspectief, of visie. Mocht het de Grijze Jasjes nu niet lukken extra clientèle te detecteren in de koopwoningwijk, dan is er een Plan B.
Plan B is het creëren van armoede. Door de organisatie zelf.
Zij hebben een prachtige vacature in de aanbieding, als Junior Sociaal Werker. Het enige wat je mee moet nemen is een diploma (MWD, SPH, CMV) inclusief stage. Je mag dan geheel zelfstandig ‘werkervaring’ opdoen, 32 uur per week. In ruil daarvoor krijg je een bedrag wat onder het wettelijk minimum loon ligt, namelijk €1000,- netto voor een periode van 6 maanden. Precies lang genoeg om in de schulden te raken. Precies lang genoeg om in de problemen te komen wanneer de wasmachine het begeeft. Of waneer je, bijvoorbeeld, langs de kant van de Maatschappelijke Snelweg komt te staan met, weer bijvoorbeeld, een kapotte accu.
Na verloop van tijd arriveren er dan vier hulpverleners, twee vrijwilligers en een stagiaire.
Hoewel deze organisatie een pluim verdient voor haar creatief oplossingsvermogen moeten we misschien toch maar concluderen dat het financieel afhankelijk zijn van machtsbolwerken aardig wat perspectief in de weg staat. En laten we hopen dat zij in de spiegel kijken van hun eigen armoede-beleid. En tot dezelfde conclusie komen die alle armoedigen allang kennen: ze hebben geen Grijze Jasjes nodig, een methodiek of een Spinaziefonds. Maar euro’s Voor een accu.

 

 

Getagd , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *