Lieve Jet

Eén van de allermooiste uitspraken van jou wil ik de wereld niet onthouden. ‘Afscheid nemen is niet loslaten maar een andere manier van vasthouden’.
Dat stond er, met een hele blije foto van jou ernaast. Wat een kracht en wijsheid, en wat een hart onder de riem voor ons allemaal. Niet het zware verlies te dragen maar jou op een andere, nieuwe manier te omarmen. Zodat je toch altijd een beetje bij ons blijft. Ja, dat wou ik, zo zou ik het gaan doen. Nu alleen nog hoe.
Vlak voor jouw onverwachts snelle overlijden had ik je vertelt over mijn boek, over Project 16-de hakkenvrouw. Wat uitgegeven gaat worden. Wat ik je nog niet had kunnen vertellen was dat er problemen waren omtrent de cover. De foto, van de schoen met hak vanzelfsprekend, was niet goed. De achtergrond te wazig, DPI te laag, foto moest staand zijn en mocht niet in de mail zijn ‘geplakt’. Wat ik niet deed bij mijn weten, maar wat toch gebeurde. Wij mailden heen en weer, de uitgeverij en ik, over de schoen, met de schoen, zonder de schoen en waar het uiteindelijk op neer kwam, was dat alles overnieuw moest en opnieuw moest worden aangeleverd.
Ik plaatste een oproepje op het burennetwerk Nextdoor in de hoop iemand te vinden met een goed toestel en de bereidwilligheid een goede foto te maken. Ik kreeg hier verschillende reacties op en zag ineens dat ik mij met mijn oproepje in de problemen had geholpen. Ik ging immers niet met schoen naar een ‘vreemde man’ en ik zou ook geen ‘vreemde man’ binnenlaten, terwijl ik hier alleen thuis zat, met de schoen. Er valt immers niet van tevoren in te schatten hoe ‘vreemd’ vreemde mannen kunnen zijn. Of juist niet. Ik kreeg bijvoorbeeld een hele jolige reactie van ene Wiebe; ‘Ha buurvrouw geen probleem, ik kom wel even langs’. Ik vond het net iets te jolig en daarbij was het avond. Een goede fotograaf heeft licht nodig, voor zijn fotografie.
‘Maar dan hebben we toch geen goed licht,’ schreef ik terug om hem in ieder geval voor nu op afstand te houden. En bleef naar mijn scherm staren in afwachting van het antwoord. Wat maar niet kwam. In plaats daarvan ging de bel.
Van schrik stuiterde ik drie meter de lucht in. Toch niet die Wiebe, die ‘ik kom wel even langs’ die nu voor de deur stond?! Huuh!
Ik zwaaide de deur open en zowaar, daar stond mijn buurman van op de hoek.
“Hallo buurvrouw, ik dacht: ik kom even langs!” meldde hij.
“Jij bent Wiebe?”
Ja, dat was hij, in vol ornaat en met een prachtig oranje T-shirt aan. Niks geen ‘vreemde’ man. Gewoon mijn vertrouwde buurman, die ik rustig binnen kon laten en vol zat met creatieve ideeën rondom de schoen. Die, als eerste in mijn hele leven, als man-zijnde mijn huis zou verlaten met een, zeer hooggehakte schoen. Jouw schoen, Jet. Die beige zomerschoenen die ik van jou heb gekregen.
Wiebe maakte prachtige foto’s van de schoen en weer was er dan of het één of het ander niet goed. Opnieuw maakte hij foto’s van de schoen. En stuurde ik die in. En wachtte weer af, wat het oordeel van het productieteam nu weer zou zijn.
De volgende dag kreeg ik het jubelend oordeel binnen. Alles, maar dan ook alles van de foto was goed. Ze gingen ermee aan de slag. En toen Jet, toen ik wist dat ik jou voor altijd anders kon vasthouden in plaats van je te verliezen en je voor mij voor altijd voort zou leven op de cover, toen pas kon ik huilen. Ik hield ook niet meer op. Ik huilde mij een compleet wasbeertje met alle mascara en eyeliner overal. Daar houden wij Riemeijers op zich niet van. Wij houden van tip-top make-up, nette haartjes en een leuk jurkje. Nadat ik alle zakdoekjes had opgeruimd en mijn dikke ogen had voorzien van een kunstwerkje waar Picasso zijn vingers bij af zou likken, pakte ik je schoenen.
Om ze pontificaal in de kamer te zetten. Natuurlijk rent kater Karel ze elke dag omver. En elke dag zet ik ze weer netjes neer, zoals jij dat ook zou doen. Zodat ze er weer mooi en netjes bijstaan. Dit blijft voorlopig zo. In ieder geval totdat ik het boek, met jou erop, in mijn handen kan houden, kan omarmen, in het Gronings ‘laiverd, het is goud’ kan zeggen. En er een dikke, dikke kus op kan geven.

Getagd , , , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *