Met gewassen haren en zelfrespect

Mijn vriendin F.S. zit in de armoede-business. Ze weet er van alles van, ze heeft er een vernieuwende kijk op en sleept mij erin mee. Ze heeft me meegesleept in haar visie, in een project van de Universiteit Utrecht en naar de thema-tafels in de gemeente Zutphen.
Volgens haar moeten we armoede niet bestrijden. Volgens haar moeten we ons afvragen hoe we het in stand houden. Toen er op de thema-tafel het bordje ‘armoede en schulden’ kwam te staan, togen wij dan ook door de barre kou naar de bijeenkomst in het ‘oude’ gemeentehuis om te zien over welke poten het precies ging.
Bij mij leefde op dat moment nog de veronderstelling dat ik, samen met wat andere Zutphense burgers onder het genot van een warm bakkie koffie wat heen en weer zou kletsen over wat hier zoal aan te doen, die armoede en die schulden.
Dat ging anders.
De zaal was bevolkt met hulpverlenend Zutphen met ieder een eigen batch en er was nog één andere burger. Zo eentje zoals ik.
Wethouder Laura Werger van de VVD met werk&inkomen in haar portefeuille opende met verve en grappen de bijeenkomst en vertelde dat het doel van die avond was dat hulpverlenend Zutphen de bezuinigingen in kaart mocht gaan brengen. Gemeente Zutphen had zelf al flink gesneden in de bijzondere bijstand en wij, met mij als burger erbij, mochten de rest invullen.
“Tja, het kon niet anders,” zei Laura, over dat snijden.
Behalve dat armoedebestrijding en snijden in bijzondere bijstand nogal haaks op elkaar staan, is dat natuurlijk niet waar.
Wij kunnen niet ’s nachts de zon laten schijnen. Wij kunnen niet naar een boomtak vliegen. Want wij hebben geen vleugeltjes. Dat zijn dingen die niet anders kunnen. De rest is een keuze.
We konden hier niet verder op ingaan want de wethouder kondigde aan dat wij zonder haar wethouders’ oren verder moesten praten. Zij ging een kast in elkaar zetten, zei ze, en kwam daarna terug om te horen wat we ervan gebrouwen hadden. Ik durfde niet te vragen of het een IKEA-kast was, of een dure.
Hulpverlenend Zutphen bracht in, de zelfredzaamheid van de cliënt te gaan vergroten. Nu is dat op zich niets nieuws. Toen de hulpverlening begon, eind 18e eeuw onder de bezielende begeleiding van de adellijke dames van de Maatschappij voor het Nut voor het Algemeen, was dat al de insteek. Toen heette dat nog het opvoeden, van de arme sloebers.
Wat de Hulpverlening daarmee doet, is een maatschappelijk probleem individualiseren.
‘Wat ging er mis,’ wordt de vraag aan de armoedige ‘met jouw zelfredzaamheid?’
Een schuldvraag.
Het file-probleem is ook een maatschappelijk probleem. En ook niet oplosbaar, door hulpverlening. Door de zelfredzaamheid van de automobilist aan te pakken, lossen wij de files niet op.
Dat is een politieke kwestie. Rutten zou bijvoorbeeld met de vakbonden om de tafel kunnen gaan zitten en afspreken dat we behalve om 08:00uur ook om 11:00uur op ons werk kunnen beginnen. En dan om 17:00uur en om 19:30uur weer naar huis gaan. De spits is er dan af.
De hulpverlening heeft dan alleen nog een ondersteunende functie. Bijvoorbeeld voor een chaotisch avondmens goed te leren plannen en niet in de ‘verkeerde’ dienst terecht te komen of voor een ochtendmens ‘met een verleden’ assertief ook de ochtenddienst af te dwingen, bij het management.
Hoe houden we armoede in stand, lijkt een zeer terechte vraag van mijn armoede-business-vriendin.
Door te snijden in bijzondere bijstand. Door het probleem te individualiseren, en aan de armoedige in de hulpverleningsstoel, of de hulpverleningshuiskamer die we hier in Zutphen ook hebben, te vragen: ‘Wat ging er mis?’.
Gelukkig hebben wij Laura Werger, van de VVD. De VVD weet als geen ander hoe belangrijk werk is. Ook qua belasting betalen zijn ze voor werkenden zeer creatief en vriendelijk. Hoe meer inkomen je hebt, des te minder betaal je. En ze hebben het nooit over het vergroten van de zelfredzaamheid voor automobilisten. Van hen krijg je geen straf voor het in de file staan, onderweg naar het werk.
En ik ben het helemaal met Laura, van werk&inkomen, eens dat wij een ieder die op of onder de armoedegrens leeft aan de sollicitatietafel willen. En dat het thema eraf kan.
Ik heb daarvoor een leuk voorstel. Want ik denk wel dat dat kan, dat dat haalbaar is. We moeten daarvoor wel een keuze maken, en speciaal de VVD zou een keuze moeten maken voor de lange, constructieve, termijn. De doekjes voor het bloeden, die nu aan de hulpverlening worden uitgedeeld, kunnen dan geschrapt worden van de begroting.
Wat er mis gaat namelijk, Laura, is dat ik laatst een kindje tegen haar moeder hoorde zeggen:
“O, we hebben vanavond geen warm eten?”
Dat was weer. Weer geen warm eten.
Deze moeder ging stuk. Deze moeder bezweek.
Deze moeder liep de supermarkt uit zonder boodschappen.
Deze vrouw is niet geholpen met een pasje voor de voedselbank, na een intake-gesprek met een instantie, na het aanleveren van haar bankafschriften om aan te tonen dat ze echt geen geld heeft, na het inschakelen van een vrijwilliger om het proces te begeleiden en een hulpverlener die de vrijwilliger coacht.
Zij blijft die moeder die faalt en niet eens voor zichzelf en haar kind kan zorgen.
Hoe, Laura, krijgen wij deze vrouw fris en fruitig, met zelfrespect, zelfvertrouwen, eigenwaarde en gewassen haren aan de sollicitatietafel? Niet met een pas voor de voedselbank.
Niet wanneer zij zich zorgen moet maken over een warme maaltijd, die dag. En morgen.
Wanneer we de zelfredzaamheid en de bezuinigingen achter ons laten en in plaats daarvan de armoedigen gaan Nibuteren, zijn we er. Door te Nibuteren, lossen we het maatschappelijke probleem op. Behalve de doekjes voor het bloeden, kunnen we dan meteen ook de gehele bijzondere bijstand van de begroting schrappen. Dat scheelt veel geld en in ruil daarvoor bewerkstelligen we mensen waar vitaminen en mineralen inzitten, met glanzende lokken en zelfrespect.
Volgens het Nibud eet het kleine kindje van de mevrouw in de supermarkt €2,44 per dag. En de mevrouw zelf €5,88. Dit zijn immense bedragen voor iemand met WIA, Bijstand of Schuldsanering. Maar we doen het toch. Laten ze er maar aan wennen, aan het loslaten van dat armoede-bewustzijn, die bandbreedte.
We Nibuteren deze mevrouw en geven haar 31 dagen lang, soms 30, €8,32 zodat zij zichzelf en haar kind kan voeden. Wat een ruimte en eigenwaarde zal deze moeder binnen no time hebben, nu ze geen zorgen meer heeft over of die aardappel op tafel komt en zich bezig kan houden met het thema sollicitatie. Met gewassen haren en zelfrespect.

En voor u, mevrouw Werger betekent het dat u geen kasten meer in elkaar hoeft te zetten. Want al die paperassen van procedures en thematafels zijn er dan niet meer. En mocht u per ongeluk net iets doen met stadsontwikkeling of sport dan heeft u inmiddels zoveel verdiend, dat u het kan laten doen.

Getagd , , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *