Mission Impossible

Laatst zag ik Mission Impossible IV met Tom Cruise (dus toch niet Bratt Pitt) in de rol van Ethan Hunt. Best interessant om te volgen, vooral ook omdat de thuissituatie van Hunt aan de orde kwam. Notabene op zijn verlovingsfeestje werd hij door een anonieme beller naar de Buurtsuper gestuurd om daar een Mission-Impossible-opdracht aan te nemen. Hij verliet meteen huis&haard; werk gaat blijkbaar voor het meisje, bij Hunt. Hij ging de missie doen die bij nader inzien helemaal niet zo Impossible was. Toch bleek het een domme zet van hem, niet te kiezen voor zijn verloofde maar voor de klus.
Het kan natuurlijk zijn dat hij wat wilde bijverdienen in verband met de aanstaande bruiloft maar dat wordt in de film niet duidelijk. Hoe dan ook; deze keuze leidde ertoe dat zijn werk- en thuissituatie aardig door elkaar heen kwamen te lopen. Een slechte start voor een huwelijk. Zijn verloofde immers kwam daardoor met een stuk gaffa-tape over haar mond vastgeknoopt te zitten op een stoel. En dat terwijl de Mission niet alleen Impossible moest zijn maar ook nog eens Top-Secret.
De verloofde was dus inmiddels geheel op de hoogte maar gelukkig deed Hunt toch nog zijn best haar te redden. Hij liet zich daarvoor heen en weer slingeren tussen twee flatgebouwen als een soort creatieve glazenwasser maar dan met een gun om zijn nek. Er vanuit gaande dat de tegenstander hier niet van op zou kijken. Het plan was om daarna met een parachute te landen op het verkeersplein aan de voet van de andere flat.
Hoe de verloofde naar beneden zou moeten komen werd overgelaten aan de fantasie van de filmkijker.
Tijdens het reclameblok bedacht ik dat mijn Lief ook een professionele militair is geweest, net als Hunt. Hij heeft wel eens verteld hoe hij met een gun om zijn nek en allerlei Militaire Merchandise op zijn rug door Duitsland moest lopen, of Europa. En dat hij dan in zijn militaire onderbroek door het water moest waden met die Merchandise op zijn hoofd, zoiets.

„Zou jij me redden wanneer ik ontvoerd word?”, vroeg ik hem terwijl Hunt zich met gun en al door het raam stortte en de verloofde met haar grote ogen knipperde hoe blij ze was dat hij aan haar voeten op de grond lag.
„Ik zal het proberen”, zei mijn Lief.
„Proberen?”, vroeg ik.
„Ja,” zei hij, „ik zal het proberen”.

Die nacht word ik wakker uit een boze droom. Ik bevind mij in Tokyo in een flat op de 201ste verdieping. Ik zit vastgeknoopt op een stoel met een stuk gaffa-tape over mijn mond. Gelukkig zie ik voor het raam langzaam twee gespierde benen naar beneden zakken die ik meteen herken als de benen van mijn Lief.
Gespannen kijk ik hij beeldvullend wordt; hij heeft een gun op zijn rug, granaten om zijn middel en….een boekje in zijn handen waar hij in bladert. Hij groet me door een hand op te steken. Ik knipper met mijn grote, angstige ogen en hij gebaart naar de gun en dan naar het boekje. Hij leest de Gebruiksaanwijzing!

Ineens gaat hij met een ruk een stukje omhoog en ik zie dat hij er zelf ook van schrikt. Om zijn evenwicht te bewaren, plaatst hij zijn hand op het raam maar er gaat iets mis en ineens hangt hij ondersteboven. En vliegt het boekje met de gebruiksaanwijzing uit zijn handen.
Met een ruk gaat hij weer een stukje omhoog en net voor hij uit beeld verdwijnt, zet hij zijn handen aan zijn mond en hoor ik:

„SORRY!”

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

2 reacties op Mission Impossible

  1. E S zeggen:

    Mijn zolder ligt inmiddels vol met de bekende ‘sorry’. Nu begrijp ik waarom mensen zeggen ‘een zolder voegt niks toe, slecht opslag van rommel die je ook gewoon weg kunt gooien’ 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *