I had a dream- Denis Mukwege

Hoe is het mogelijk dat op één en dezelfde dag de Nobelprijs voor de Vrede wordt uitgereikt aan de Congolese Denis Mukwege en Brett Kavanaugh zijn vrijbrief krijgt voor zijn benoeming als opperrechter.
Dat was niet zo leuk, Twan Huys, om dat laatste net voor de eindtune van RTL Late Night nog even te melden. Waardoor ik ineens met allerlei vragen en uitroeptekens op de bank zat, met de afstandsbediening al in mijn hand. En ook nog moest concluderen dat ik met Humberto Tan altijd veel ontspannener naar bed ging. Met Twan kon ik het gewoon niet meer.
Nu is Twan Huys natuurlijk een gedegen journalist, dus in die zin begrijp ik wel dat hij het niet kon laten. Nog even het nieuws te melden over Kavanaugh.
In Amerika, het land van de ongekende mogelijkheden en the American Dream, kan dat blijkbaar. Integriteit is daar blijkbaar geen voorwaarde om voor het leven benoemd te worden tot opperrechter. Die moet gaan beslissen over sociale vraagstukken.
Op 53-jarige leeftijd mag Kavanaugh zeggen dat hij heel lang en ernstig maagd is geweest. Of toch niet. Nog nooit een biertje had aangeraakt of toch heel veel. Christine Blasey Ford- en die andere vrouwen, aangerand of verkracht? Wat een rare praat- of toch niet? En waar is toch die schoolvriend gebleven, die getuige was van dit seksueel geweld?
Trump weet in ieder geval wel dat Brett schuldig is. Behalve het soort-zoekt-soort, wat indirect bewijs is, riep hij immers in de camera ‘dat het al zo lang geleden is’.
‘Zes-en-dertig jaar; waar hebben we het over,’ vond hij.
Maar dat had Christine Ford al verteld.
“Deze gebeurtenis heeft mijn hele leven beïnvloed, al zes-en-dertig jaar“.
Hoe haaks staat dit op gynaecoloog Mukwege, die samen met Nadia Murad de Nobelprijs voor de Vrede krijgt vanwege hun strijd tegen het inzetten van verkrachting als oorlogswapen. Die vrouwen opereert en begeleid nadat zij letterlijk kapot-verkracht zijn. Die met gevaar voor eigen leven deze Vredesprijs in ontvangst nam. Vertelt hoe de vrouwen die hij heeft geholpen, dansten om dit gebaar van erkenning. Hoe zij zich gezien voelen, door het oog van de wereld. Eindelijk.
Christine kan dit niet zeggen. En al die andere Amerikaanse vrouwen, die tegen Brett’s benoeming zijn,  ook niet. Christine moet de vraag beantwoorden of ze het wel zeker weet, dat het Brett was. En niet per ongeluk toch iemand anders. Het zou inderdaad ook Trump geweest kunnen zijn, theoretisch, maar gelukkig is zij zo bij de pinken deze vraag te beantwoorden met een:
“Net zo zeker als dat ik nu zeker weet dat ik met u praat”.
Daarna moet zij uitleggen hoe het kan, dat zij zich dit herinnert.
Brett hoeft niet uit te leggen hoe het kan, dat hij zich dit niet herinnert.
Amerika is inderdaad nog steeds het land van de ongekende mogelijkheden. Al moet het oog van de wereld inmiddels wel vaststellen dat the American Dream is getransformeerd tot the American Nightmare.
Tja Twan, ik moet toch zeggen dat ik eigenlijk ook wel weer blij ben, met jou als gedegen journalist en ik vergeef je je lage Humberto Tan-gehalte. Want natuurlijk had jij Mukwege al eens geïnterviewd. En mochten wij zien en horen hoe deze fantastische man aanraadde elke dag af te sluiten met de vraag:
What did I do today, for someone else?”
Laten we hopen dat wat ooit the American Dream was, waarin alles maakbaar was, mag gaan gelden voor Congo. Dat daar de echte nachtmerrie’s mogen stoppen voor al die mannen, vrouwen en kinderen. En Mukwege ooit mag genieten, van zijn pensioen.
Laten we hopen dat deze Nobelprijs voor de Vrede aanleiding mag zijn dat vele mensen zich gaan inzetten tegen verkrachting als oorlogswapen. Dat er berecht en gestraft gaat worden.
En laten we massaal de Russische inlichtingendienst aanschrijven deze informatie vooral uit te laten lekken in de United States of America. Misschien worden de Trumps, de Kavanaughs en consorten dan eindelijk wakker.

Tagged , , , , , , , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *