Over gup en geluk

Jopie has gone. Hij ronkt me niet meer in slaap, zit niet meer gezellig samen met mij op de bank. Al vier weken niet. Al vier weken lang heeft mijn prinsje mijn liefde en toewijding verruilt voor de wijde wereld en zijn voortplantingsdrang. Er stond ook inderdaad niet zo’n heel appetijtlijke afspraak voor hem in de agenda van de praktijk verderop. Vanmorgen bloeide mijn hoop weer op qua mijn missie finding Jopie. Dat was nog voor mijn tweede bak koffie … Lees meer …

Heb je kinderen?

Ik heb een halve dochter. Een halve dochter is geen half kind. Het ‘halve’ zit hem erin dat zij al een hele moeder heeft en ik, daarnaast ook onvoorwaardelijk om haar geef. Sinds haar tiende heb ik mijn halve dochter, wat ook meteen het verschil met de moeder weergeeft. Ze is nu midden-twintig en ik ben de vijftig gepasseerd. “Het is altijd het eerste wat mensen vragen,” zei ze. Heb je kinderen. Dat doen ze, de mensen. Ze vragen ‘wat … Lees meer …

Perverse genoegens

“Doet het pijn,” vroeg een kennis met perfect zorgelijk gefronste wenkbrauwen maar met een onderdrukte glimlach om haar mond. Sommige mensen scheppen een soort pervers genoegen uit hun meeleven met andermans pijn. Ze willen daar dan altijd iets meer over horen, en dan het liefst wat in eerste instantie onbelangrijke details lijken. Daar prikkelen ze hun genotscentrum mee. “Je voelt het,” antwoordde ik. Maar pijn? Een gebroken hart doet meer pijn, of willen afrekenen in de super met een rij … Lees meer …