Toorn

Sommige dingen gaan nooit meer over. Sommige dingen blijven je je hele leven achtervolgen zoals de maan opkomt wanneer de zon ondergaat. Het wordt nooit anders. En zo ken ik vanaf mijn tiende een woede in mij die nooit meer overgaat, vrees ik. Elke keer wanneer ik ze zie, barst die woede in mij los en moet ik moeite doen die respectvolle mens te zijn die vanuit haar eigen waardigheid de ander te woord staat.
Gelukkig zijn ze weer weg maar ze stonden daarnet nog aan de bel.
“Wij komen met mensen over God praten”.
“Ach wat leuk. Maar dat mag u ergens anders doen”.
En knal toen was de deur alweer dicht, flikker op lelijk wief.
Op mijn tiende had ik een vriendinnetje. Een meisje wiens moeder was weggelopen, achteraf naar de wallen in Amsterdam, en werd opgevoed door haar vader. Zij leed erg onder het gemis van haar moeder maar, vertelde ze toen we terug fietsten van het zwembad: het ging allemaal goed komen. Haar vader had een ‘nieuwe vrouw’ besteld uit een boekje. Ze kwam uit het buitenland en zij zou de nieuwe moeder worden. Mijn vriendinnetje verheugde zich daar erg op. De nieuwe moeder bleek het niet zo heel erg op kinderen te hebben, net als de vader trouwens dus in die zin vond het koppel elkaar wel. Mijn vriendinnetje mocht nergens spelen in verband met het huishouden wat zij moest doen, er mocht ook niemand komen spelen in verband met de ‘rommel’ die dat op zou leveren. Zij was verplicht om elke avond de voeten te masseren van de papa en de mama. En regelmatig werd ze s’ nachts opgesloten in de kelder. De nieuwe moeder sloeg met de blote hand, de vader had daar een riem voor. Het was dus niet goed gekomen. Gelukkig gingen de ouders in de vakantie naar het land van herkomst van ‘dat mens’ en was mijn inmiddels 13-jarige vriendin even van ze bevrijd. Dat wisten een stel jongens ook, dat er een huis was zonder toezicht en zij namen van de gelegenheid gebruik haar te verkrachten.
Daarna zag ik haar vrij weinig. Toen ik haar toevallig nog eens tegenkwam vertelde ze dat dat kwam doordat ze op bijbelstudie zat. Haar vader had dat zo geregeld voor haar. Bij de Jehova’s. Dat was heel fijn, dat was heel mooi want deze mensen hadden haar uitgelegd waarom zij zo werd mishandeld. Het was allemaal heel begrijpelijk geworden. Had ook iets met ‘kastijden’ te maken maar dat moest ze nog eens navragen, hoe dat ook weer zat, Maar het klopte, allemaal.
Wat?!
Deze mensen belden niet de politie. Zij belden niet Jeugdzorg. Nee, zij steunden vader.
Het wegloop-plan en mijn pogingen haar ervan te overtuigen dat haar vader haar niet zou vinden, en dus ook niet kon vermoorden waren totaal van de baan. Ondanks dat het haar zus wel gelukt was weg te komen tijdens de vakantie waarin zij werd verkracht. Mijn vriendin hield voet bij stuk. Het klopte, wat de Jehova’s zeiden.
Er gingen weer jaren voorbij voordat we weer contact hadden met elkaar. Mijn vriendin was getrouwd geweest en weer gescheiden, had twee kinderen gekregen. Er was een tijd geen contact geweest met haar vader, ze had haar zus teruggevonden en ‘dat mens’ was teruggegaan naar waar ze vandaan kwam, dat achterlijke pokke-land van haar. Je zou denken dat het nu allemaal wel goed was gekomen.
Haar vader had weer een ‘nieuwe vrouw’ en ook weer een nieuw kind. Om te mishandelen.
Vader was op bezoek geweest, vertelde mijn vriendin, en het jochie had iets of misschien wel niets gedaan waardoor papa zijn bekende riem tevoorschijn haalde.
In de woonkamer telden zij, haar zus en de nieuwe vrouw de slagen mee.
Acht, negen, tien.
Zij belden niet de politie, zij belden niet naar Jeugdzorg. Het klopte immers allemaal, hadden de Jehova’s verteld.

“Wij komen met mensen over God praten”.
En de Duivel hield met twee handen zijn buik vast want hij kwam niet meer bij van het lachen.

 

 

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

3 reacties op Toorn

  1. Lienepien zeggen:

    ik heb ze ook weggestuurd gisteren, mijn haren gingen al ten bergen rijzen toen de bel ging…jouw verhaal is herkenbaar…

  2. knutselsmurf zeggen:

    Het kan echt zijn, maar ik hoop dat het een verzonnen verhaal is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *