Wie vrijt, die slijt

Over hoe je na een aantal, succesvolle of minder succesvolle, dates de draad van je leven weer oppakt heb ik eens een heel boekwerk geschreven. Ik moest deze fase in mijn leven afsluiten omdat ik een Monteur tegenkwam die niet van daten hield. Waardoor er niet zo veel meer op te schrijven viel, in dat kader, en publicaties over onze liefde en vrijerij vond hij ook al niks. Ik moest dit verwerken.
Voor Roosje was het afsluiten van dates, verkeringen en vriendjes een vanzelfsprekendheid en met die vanzelfsprekendheid pakte zij de draad van haar onafhankelijke leven weer op.
Maar soms vormen onafhankelijke draden van het leven ineens een ingewikkeld kruispunt. En met de poef nog op de schuur belandden we met het kersvers bezwangerde Roosje bij de dierenarts. Behalve een zwangerschap had Roosje ook hoge koorts gekregen, en afscheiding.
Roosje was geïnfecteerd door een vieze piemel, stelde de dierenarts vast.
En ik weet wel van wie die piemel is‘, meldde de rechtmatig eigenaar van Roosje later, ‘het is die Angora, die dramzak, die viespeuk‘.
Terecht of onterecht bij verstek veroordeeld werd Roosje zieker en zieker. Het poesje met het karakter van twee potten sambal die ik normaliter niet Roosje noem maar The Terminator, stopte met eten en drinken. Dwangmatig werd er vocht in haar bekje gespoten en dat leverde nog slechts een klein grommetje op. Dat past niet bij Roos, want Roos wordt nooit boos. Roos wordt woedend. Zo werkt dat bij een pit-poes.
Het derde consult hebben we niet bij de Eigen Dierenarts maar bij een Ander.
Zij stelt meteen een operatie voor, en dan om de baarmoeder er meteen helemaal uit te halen.
‘Dan kunnen we het zien,’ meldt ze vrolijk, ‘en dan is het meteen over’.
Maar ik hoef helemaal niets te zien. Ik wil dat Roosje niet meer voor gup op de behandeltafel ligt, ik wil dat ze eet en drinkt en in haar toestand kan ze een operatie helemaal niet aan.
‘We kunnen ook het kopje eraf halen’, zeg ik, ‘dan is het ook meteen over’.
Bij de Eigen Dierenarts volgen de antibiotica, twee infusen, medicatie tegen misselijkheid, medicatie om de eetlust op te wekken en krachtvoer. Hij scheert Roosje kaal en maakt een echo en doet bloedonderzoek.
Geen vaginitis, geen baarmoederontsteking en ook niet meer zwanger, stelt hij vast. Het bloed vertelt over een ontsteking, een infectie maar dat wisten we al; van de vieze piemel.
‘Ik ga je nog één keer pijn doen,’ zegt hij tegen Roosje terwijl hij de injectienaald in haar steekt. En Roosje geeft hem haar fuckyouikmaakjekapot-grom.
‘Kan me niks schelen,’ vindt de dierenarts, ‘nu ben ik uit het testament geschrapt maar zoveel was het toch niet en ik hou wel van dames met pit’.
Woedend kijkt ze hem aan.
‘Nu krijg ik de dikke vinger,’ geeft de dierenarts haar feedback, ‘maar…’ en nu gaat hij het pleit met een knock-out winnen:
Wie vrijt, die slijt‘.

Thuisgekomen loopt Roosje naar haar bakje en begint, na vijf dagen, te eten. Zie je wel, app ik de rechtmatig eigenaar, ze is niet Roosje maar The Terminator.

I’ll be back.

 

 

Getagd , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *