Wonderland

Twitter is niet echt ‘mijn ding’. Soms kom ik er toevallig even terecht, zoals gisteren, en wat schrok ik van tekst en toon. De harde, ongenuanceerde oordelen. Het geschreeuw. En het onontkoombare verweer, even scherp, wat blijkbaar onderdeel is geworden van de ‘Twitter-traditie’ die internet nu rijk is. Het roept de vraag op hoe arm deze rijkdom is. Met een maximum van 280 tekens per Tweet.

(Let op, kijk uit. Je staat op het punt 1029 woorden te lezen. Zonder geschreeuw).

Op mijn elfde, toen ik er al minstens drie jaar schrijverij op had zitten, schreef ik ‘De Weg naar Wonderland’. Met als ondertitel: ‘En terug!’. Dat maakte het meteen reuze spannend want wie zou erop komen weer terug te willen wanneer je eenmaal in Wonderland was. En eigenlijk kondigde dat ‘en terug!’ ook meteen een soort probleem aan. Het klonk niet alsof het allemaal maar makkelijk zou gaan…..maar hoe dan wel?
Het verhaal begint met Martijn, negen jaar oud, die op zee dobbert. In een bootje. Hij heeft namelijk een droom gehad die vertelde dat er een Wonderland bestond. Een land waarin je in één keer groot was. Volwassen.
Blijkbaar had Martijn er geen zin meer in, kind te zijn. Of misschien zag de elfjarige schrijfster haar nabije toekomst als puber niet zitten. Het verhaal vertelt dit niet maar de boodschap die pas op de allerlaatste bladzijde wordt prijsgegeven, is haar tijd vooruit.

Een adelaar vloog telkens om de kleine jongen heen. Soms riep Martijn omhoog:
“Nog steeds rechtdoor?”
En dan antwoordde de adelaar krijsend:
“Nog steeds rechtdoor”.
Dan zuchtte de jongen en peddelde vermoeid door. De zee werd woest en wild, de golven spatten hoog op.
“Ik keer om,” riep de adelaar, “verderop zwemt een krokodil, vraag hem de weg maar”.
Martijn peddelde naar de krokodil, die gemeen grijnsde.
“Kunt u mij…”
De krokodil deed zijn bek wagenwijd open en zijn scherpe, witte tanden waren duidelijk zichtbaar.
“Adelaar! Ik durf niet!” riep Martijn.
De adelaar lachte hem uit en tussen twee lachpartijen door krijste hij:
“Een klein kereltje ben je, een klein, klein kereltje”.

Blijkbaar wist ik als kind al dat het leven niet een kwestie was van over rozen gaan. Of het wegwerken van koek en ei. Sterker nog, niemand wil Martijn belangeloos en charitatief de weg wijzen.
“Maar dan moet ik iets van je hebben,” zegt de zeemeermin die maar liefst al twintig is.
“Wat geef je ervoor,” vraagt de schildpad die in eerste instantie nog door mij werd beschreven als ‘schilpad’ maar waar later de ‘d’s tussen zijn gepropt.
Wel mooi is dat Martijn, vanwege zijn beleefdheid en respect, van iedereen ook iets terugkrijgt. De schildpad krijgt een parelketting, en geeft een oester. Nu heeft Martijn niet alleen een parel maar ook nog een oester die hij in de bek van de vuurspuwende draak kan gooien. Die natuurlijk precies naast Wonderland woont. Zo. Ook dat weer gefikst.

Volkomen leuk ontmoet Martijn in Wonderland meteen twee ontzettend gezellige andere kinderen, namelijk Edward en Marijke. En om de harmonie compleet te maken ontdekken ze, achter een bosje, ook nog een schattige Erika. Zij is door de adelaar van straat getrokken en heeft haar zo gedropt hier, op Wonderland. De vrienden richten meteen een club op, de M.M.+E.E.-club. Een soort WhatsApp-groepje maar dan zonder telefoon. En dan slaat er een soort noodlot toe:

“Wist je dat je hier maar vijf dagen mag blijven,” zei Marijke.
“Waarom mag je hier maar vijf dagen blijven..?” vroeg Martijn.
Hij moest het wel vier keer vragen voordat ze eindelijk antwoord geeft:
“Op de zesde dag wordt het eiland overspoeld door hoge golven, en omgeven door draaikolken die je de diepte inzuigen. Je komt hier niet levend meer weg”.

En dan slaat, naast het noodlot ook nog de desillusie toe.

Niemand heeft iets gemerkt van het ‘groot’ geworden zijn. Volwassen. Zomaar in één keer. Helemaal voor niets hebben ze van alles doorstaan om op Wonderland te komen. Allerlei gevaren getrotseerd. Voor niets. Ze zijn diep verdrietig. En zullen als een speer een boot moeten bouwen. Om het eiland te kunnen verlaten. Op tijd.

En dan volgt er een relaas wat ik, als de oudere versie van mijzelf, tenenkrommend lees. Als 11-jarige had ik blijkbaar nog nooit van emancipatie of feminisme gehoord. Terwijl ik toch een moeder had die mij, verbaal, met dit soort ideeën grootbracht. In de praktijk was er een ander voorbeeld:

“Zo daar zitten we weer,” zuchtte Marijke.
“Opruimen, bedden opmaken, koffiedrinken, afwassen, afstoffen, stofzuigen”.
“Marijke en Erika in actie!” riep Erika.

‘De jongens’ in het verhaal houden zich bezig met het verven en lakken van de boot. Ze zijn ook druk bezig met de machinekamer.
En daarnaast vinden zij ook nog eens, in omgekeerde volgorde, via de schildpad, zeemeermin Claudia, de krokodil en de adelaar de weg weer terug.

Aan wal willen de kinderen natuurlijk maar één ding. En dat is naar huis. Naar thuis. Marijke wordt opgehaald door haar moeder, mevrouw Nijland. En Edward holt naar huis, zodra hij de bocht om is.
Maar Erika heeft helemaal geen vader of moeder meer. En haar oma is inmiddels overleden.
“Heb je dan geen familie,” vroeg Martijn.
“Kweenie,” zei Erika.

Gelukkig duiken spontaan tante Annie en oom Piet op, om haar met al hun liefde in hun armen te sluiten. En Martijn, heeft hij geen ouders? Heeft hij geen huis? Hij gaat de boot opruimen. Ook weer zo gelukkig, Martijn heeft gewoon geen haast.
Om half drie duwt hij op de bel, aan de Pinkeltjesstraat nummer 12. En doet zijn moeder, Ine Veenhout, open.
“Weet je wel, dat je een jaar bent weggeweest?” vraagt ze. Ze trekt hem naar binnen en doet snel de deur achter hem dicht.

Ine Veenhout had verschrikkelijk veel verdriet gehad nadat ze op een morgen het bed van haar 9-jarige zoon, die nu tien was, leeg had gevonden. Maar nu, nu haar zoontje weer terug was, was alles weer vrolijk. De doffe muren, de saaie schilderijen, de grijze vloerbedekking; alles.

En dan geef ik, als 11-jarige schrijfster de moraal van het verhaal bloot:
Martijn, Edward, Marijke en Erika leerden dat voordat je iets doet altijd eerst na moet denken of er ook mensen verdriet van kunnen krijgen.

Dat lijkt mij een zeer volwassen les. En een tripje naar Wonderland (en terug!) de moeite waard.

Twitter?

Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *