Het engelen-meisje

Ik ontmoette haar onderweg naar het toiletgebouw en de ontmoeting was een eenrichtingsverkeer. Ze praatte met zichzelf, bracht verschillende stemmen aan en had een heel aura van opluchting zich heen; nu mag het! Want praten met mijzelven in gezelschap; dat is not-done! Drie wc’s naast me praatte ze door, stelde ze vragen en reageerde daar vervolgens op in haar verschillende stemmen. Ik vroeg mij af wie dit bijzondere meisje was. Zij bleek mijn buurmeisje te zijn (de tent naast ons), met de oplichtende ogen. Ik begreep ook waarom ze juist deze ouders koos; speciaal voor haar lazen zij elke avond een verhaaltje voor en zongen ze het liedje over La Luna.
Er zijn soms mensen op deze wereld die iets te zeggen hebben tegen anderen zonder daar ooit bewust van te zijn. Zonnetjes in een donkere wereld. Zij zal altijd haar onbevangen vragen blijven stellen, vanuit haar liefde. Ongeacht sociale conventies aan wie of wat dan ook. Recht in het hart vraagt zij haar vragen; want zij heeft dat begrepen en wij als opgevoede, geconditioneerde volwassenen zijn een beetje verloren geraakt in waar het echt om gaat. Zij helpt ons herinneren. Als een engeltje, een engeltje op aard.
Ontwikkelingsgestoord, zullen doktoren zeggen, en zeker ook de pedagogen, de orthopedagogen en de psychiaters. Jammer dat zij niet zeggen dat er nu eenmaal zielen zijn die de candle dragen- net als het olympisch vuur.
Bij mij in de buurt woont ook zo’n candle-draagster. Zij past op mijn poezen wanneer ik op vakantie ben. Zij praat met hen, en weet dat het de poezen niet om de voeding te doen is maar om het gemis. Zij vertelde mij dat één van mijn poezen verdrietig voor haar deur had gestaan omdat de ander op stap was gegaan. En niet meer terug was gekomen. Samen zoeken leverde niets op.
“Nou,” had ze gezegd, “dan blijf je maar logeren”.
Waarop de verdrietige poes die nacht lekker op haar voeteneinde is blijven slapen en de volgende ochtend door het raam weer naar huis is gegaan.
Sommige mensen vinden dat vreemd; praten met dieren. Denken zelfs dat ze dat niet kunnen. Net als praten met het engelen-meisje. Maar het gaat om het verstaan.

Hoewel het een gegeven is dat wij maar 20% van onze hersencapaciteit gebruiken, is dat toch jammer. Laten we teruggaan naar onze roots en ongeveer 80% van onze vervreemdende maatschappij over onze schouder gooien. En weer gaan leven in verbondenheid met de mensen en de dieren om ons heen. En qua bewustzijn uitkomen op een combinatie van mijn poezenbuurvrouw en het engelen-meisje.

Getagd , , . Bladwijzer de permalink.

4 reacties op Het engelen-meisje

  1. poezenbuurvrouw zeggen:

    Samen genieten wij steeds van het contact, de interactie en elkaars gezelschap,.. dat onze communicatie zo vanzelfsprekend is dat hij voor ons het benoemen niet waard is,.. want zelfs zonder woorden verstaan wij elkaar en voelen we elkaar aan.
    De Poezenbuurvrouw

  2. Nelleke zeggen:

    Dankjewel poezenbuurvrouw; wat een mooie woorden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *