Panta-poes

En daar lig je dan. Op een groot kussen met mijn fleece-trui over je heen. Want anders heb je het koud. Mijn mooie, lieve Panta-poes met je prachtige gezichtje. De laatste loodjes, de laatste stapjes op weg naar de poezenhemel. Wat zal ik je missen.
Gisteren kwam de dierenarts nog even bij jou kijken
“Panta lijdt niet, ze heeft geen pijn en ze heeft het niet benauwd”, zei de dierenarts.
“We hoeven geen euthanasie toe te passen tenzij jullie dat willen. Maar,” vervolgde hij, “het moet natuurlijk ook passen bij Panta”.
En bij Panta past: ik doe wat ik wil wanneer ik het wil.
Als Panta het in haar kopje had dat het kattenluikje open ging, dan ging het open. Ik noem dat slopen, zij noemt dat open. En het bracht haar mijn gepaste ontzag.
Daarnaast had Panta een taak, een missie. Ze ging bij iedereen op bezoek in de buurt. Ze zat bij mensen in de tuin, op de bank of lag op hun bed. Of in hun tuinhuisje. Vele mensen kennen haar omdat ze zo’n liefdevol gezelschap is. Ze is ronduit populair. Vaak wanneer ik met haar en haar zus Mazi in de tuin zat, kwam er iemand voorbij die blij verrast riep:
“O! Dat is die poes die me altijd kopjes komt geven, mij opwacht wanneer ik thuiskom!”
“Ze heet Panta,” zei ik dan.  Ze is welzijnswerkster.
“Ik wil,” zei ik tegen de dierenarts, “dat het gaat zoals Panta het wil. Op haar tijd, wanneer zij eraan toe is. Het gaat niet om mijn belang”.
Wat de dierenarts niet weet is dat ik meerdere mensen heb verloren aan morfine. Dat zijn en passant opleidingen waarbij je leert het lijden van een ander te kunnen zien en te kunnen aanzien. In de periode dat mijn vader ongeneselijk ziek was vroeg ik mij nog af of euthanasie ook van toepassing was op mij. Ik leed ondraaglijk, en dat was ook zo. Na mijn vader weet ik dat ik het kan. Het sterven zien van iemand waar je met hart en ziel van houdt. En dat kan ik ook voor Panta; die mij elf jaar lang haar liefde en vertrouwen heeft gegeven. Natuurlijk kan ik dat.
“Doodgaan is nu eenmaal een proces, het hoort erbij, bij het leven”, zei de dierenarts.
En het is inderdaad nog niemand gelukt te zeggen, ‘ik neem het leven wel maar dat doodgaan huuh, dat sla ik over’. Vandaar misschien ook wel dat je het leven krijgt en niet neemt. Omdat ook niemand uit de onderhandelingen zou komen.
Panta en Mazi hebben hun leven te danken aan een hele dappere, slimme moeder. Maar dat wist ik pas later.
Door mijn turbulente leven waarbij ik, zoals Ton Cas vandaag zo mooi zei bij DWDD, weer eens ‘met de goede benen uit het verkeerde bed’ was gestapt, belandde ik eens in een anti-kraakpand. Samen met mijn kat Mimi en haar dochter Beertje. Het anti-kraakpand bestond uit een boerderij met eromheen prei, schapen en een stier die ik ‘Herman’ doopte. Samen met Mimi, Beertje wilde nooit mee, liep ik naar het slootje aan het eind van de akker met maïs en weer terug. Ik was in het Paradijs beland. Ik keek ’s morgens uit mijn keukenraam naar hoe de prei groeide. En in de nacht schreef ik verhalen. Ik was gelukkig.
Er liepen twee wilde katten op het terrein en ik sprak met de buren af dat we ieder voor eentje zouden zorgen. Zij wilden graag het lapje, het meisje en ik ging zorgen voor de kater. Omdat hij precies leek op een bulldozer wilde ik hem eerst wel Bulldozer noemen. Een klein zwart gedrochtje op wat te korte pootjes. Maar toen hoorde ik van mijn buurmeisje dat het nestje met kittens wat hier op de boerderij was geboren, werd verzopen. Er waren twee kittens nooit gevonden. Lapje en- ik noemde hem BA. Naar BA Baracus van the A-Team. Heel zwart; en heel sterk.
En toen overleed Mimi aan een auto-ongeluk. Haar dochter Beer zat tot de nacht viel naast haar grafje en verborg zich toen, drie weken lang, op de deel. Alleen ’s nachts kwam ze beneden om te eten en op de bak te gaan.
De nacht na Mimi’s plotselinge dood werd ik ’s nachts wakker van een geluid. In mijn slaapkamer. Van een beest- of een soort beest. In mijn slaapkamerkast. Groter dan een rat.
Doodeng.
Om half drie ’s nachts schoof ik de kastdeur langzaamaan open, met een wapen in de aanslag.
En BA kwam naar buiten. BA kwam nogal trots naar buiten en BA paradeerde zelfs voor het bed. Of ik kwam kijken, in de kast. Ja- dat wilde ik voor de gelegenheid wel doen.
BA bleek niet alleen een meisje, ze bleek ook een moeder.  Mijn eerste blik op Panta en Mazi, wat in het Grieks betekent: Altijd Samen.

Zo hadden wij dat bedacht, hè Pantje. Mazi en jij; Altijd Samen. Samen honden pesten (want dat doen jullie, vooral het hondje op de hoek) en als Mazi in de problemen zit hoeft ze maar één schreeuw te geven. En jij lost het op. Mazi kijkt altijd eerst of jij een hapje neemt. En als jij het doet, doet zij het ook. Als Mazi bang is, kruipt ze tegen je aan. En als jullie samen bang zijn, zoals met Oud&Nieuw, kruipen jullie samen tegen elkaar aan. En maken jullie daarna ruzie, inderdaad, zo gaat het ook.

En dan heb je ineens een tumor in je buikje. En ben je snel heel erg ziek. Mijn lieve, mooie, prachtige Panta-poes. Ik ben nu nog blij met elke minuut dat ik naar je gezichtje kan kijken. Want je bent er nog- heel even.

 

 

 

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

5 reacties op Panta-poes

  1. Lienepien zeggen:

    snik………..de achterbuuf die heel veel houd van Panta xx

  2. Nelleke zeggen:

    Na zeven dagen zonder voedsel en drie dagen zonder water besloot Panta weer te gaan eten. En zienderogen knapte ze op. Dit was geen stervend poesje maar juist herstellend! Een wonder! Na drie dagen, op vrijdag 27 september liep ze weer normaal naar haar bakje en naar buiten, om in het konijnenhok te zitten. En genoot ze van de zon. En toen ineens ging het mis. Totaal. Ze raakte verlamd aan haar achterzijde. Ze had pijn en was in paniek. En weer kwam de dierenarts met zijn koffertje. Panta is vredig, in rust op mijn schoot ingeslapen.
    “We hebben het goed gedaan,” zei ik tegen de dierenarts.
    “Zowel de beslissing die we vorige week namen als die van nu net, was goed”.
    Ik kreeg een knuffel van de dierenarts.
    En vroeg hem of ik, wanneer ik voor zaken als euthanasie kom te staan, alsjeblieft bij hem terecht kan.

  3. Nelleke zeggen:

    De foto van Panta is een uur voordat het mis ging gemaakt. Zo goed ging het weer met Panta!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *