Top2000

Ik ben een pechvolgel. Niet alleen ben ik te laat om mijn favoriete Top 2000 in te vullen, mijn favoriete nummer staat er ook niet in. Het is het nummer waar ik als klein meisje mee opgroeide en als groot meisje mee wil eindigen. Mijn moeder speelde het soms op de piano, in een iets langzamer tempo, wanneer ik in bed lag. Verwarmend heerlijk dwarrelden dan de muzieknoten door het hele huis. Gecomponeerd door Ludwig, van Beethoven, in 1810. Het heette oorspronkelijk Für Therese, een populaire dame in die tijd, met wie Ludwig wilde trouwplannen had. Maar Therese had daar geen zin in dus bracht hij het niet uit. Daarna ontmoette hij een andere dame, Elisabeth, met wie hij wel van bil wilde gaan. Maar ook zij wees hem af. Ze zat bij de opera en vertrok naar een andere stad. Ludwig flikkerde daarop zijn inmiddels Für Elise achterin een kast en het hele stuk kwam pas weer tevoorschijn na zijn dood. En konden mijn moeder en de rest van de wereld het op de piano uittikken.

Maar het staat dus niet in de Top 2000.
Terwijl zij wel vragen wat er absoluut niet mag ontbreken. En dat is een belangrijke vraag. Muziek immers, zet onze linker- en rechterhersenhelft aan het werk, tegelijkertijd. Wat ons aardiger, stabieler en positievere mensen maakt, zegt Robbert Dijkgraaf. Op een nogal handige manier regelt onze prefrontale cortex zo wat cognitieve en emotionele processen en onthouden wij ontzettend makkelijk melodieën en teksten.

Die weer gekoppeld zijn aan herinneringen. Want dat doet muziek. Ons terugbrengen naar ons gevoel.
Bij A small Victory van Faith no More rij ik op de snelweg naar Berlijn. Ik moest toen nog heel erg kotsen omdat ik voornamelijk eieren en Snickers had gegeten.

‘It shouldn’t bother me, no
But is does
It shit bother me
Oehoe’.

Of bij You needed me, van Anne Murray, sta ik met mijn vader peukjes weg te gooien in de onderste bak van zijn werkbank.

‘You gave me strength to stand alone againTo face the world out on my own again’.

Dat deed hij over zijn dood heen. Toen zijn werkbank in mijn huis stond als spiritueel altaar, met zijn foto erop en een kaarsje ervoor.
Wat ook niet mag ontbreken is het hartverscheurende nummer van Bonnie Rait waarin ze Quilty is for de rest of haar lihahahive. Dat is een hele lange tijd en zo stond ik er ook voor, nadat ik op niet zo’n hele nette wijze een ex had verlaten. Het knaagde jarenlang als een klein wormpje aan mijn geweten. Voor niets, overigens. Want “kom op, zeg,” zei hij.
“Wij zijn Watermannen. Wij zijn voor het leven. Ik heb je jaren geleden al vergeven”.

Of twee nummers van Vaya Con Dios waarbij ik dacht Pack your Memories (and leave) want de lol is er nu wel af. Niet alle eikels groeien aan een boom. Waarbij ik bij de Farewell Song weer van gedachten veranderde.

You struck like a lion but you’re a bird in a cage’.

Zo kan muziek ook zeer leerzaam zijn.
Wanneer je er goed naar luistert.

I can still hear you saying, you would never break…..

The Chain, FleetwoodMac, onderweg naar Rotterdam, de nieuwe toekomst. Keer om! Keer om!

Er zijn ook liedjes zonder tekst, die erger zijn dan dat. Zoals Sarajevo van Max Richter en de gitaar in When hearts grow cold, van Kayak.

Meeschreeuwen mag niet ontbreken maar gelukkig zijn er ook anekdotes die die glimlach blijven oproepen.

‘Let your inhibitions go,Body and soulCome closer to meCha cha cha’.
(Matt Bianco)

Had je gedacht, cha cha cha. Nog even met een man mee, na de kroeg die telkens een stukje naar me toe schoof, op de bank. En ik ook telkens een stukje opschoof. Tot ik aan het eind van de bank was, zowat op de leuning.
“Ik ga maar eens naar huis,” zei ik, en verdween. Ha ha ha...

Er zijn ook enge liedjes, met een onuitwisbare herinnering.
Zo bestaat het vreselijke lied van Enrique en Whitney.

Could I have this kiss forever.

Een kroeg aan de Kurfürstendamm. Het is Oud&Nieuw.. Mijn Lover van toen en ik zijn in gesprek en drinken vodka. Want we komen net uit Polen en daar drinken ze vodka. We hebben reuze veel lol. En komen er ineens achter dat het al 00:00uur is geweest. Het vuurwerk is al uit, sterker nog: de hele kroeg is leeg. Het personeel staat in de gang te wachten tot we eindelijk ophoepelen. We kijken elkaar aan, want we willen nog wat bestellen.

Could I have this kiss forever, zingen Enrique en Whitney.

Ik kijk nog eens diep in die blauwpaarse ogen van ‘m en denk ineens: ‘gunst nee’.
Dat wil ik niet. Ik wist toen dat we tijdelijk waren. En ik ooit wakker zou worden in de armen van een andere man. Ik was benieuwd wanneer en hoe.

Ach en dan hebben we nog ‘Telkens weer’, van Karin Bloemen en Willeke Alberti. Een lied wat beter werkt dan Tinder, als je er echt in gelooft. Of liedjes die for the fun of it leuk zijn door een mega-drama gehalte. Zoals Dolly Parton’s I will always love you. Eerst de verkering verbreken met een flauw excuus:

If I should stayWell I would only be in your way

Om er daarna nogal dramatisch ongeveer tien keer ‘I will always love you’ achteraan te roepen alsof het dan allemaal minder erg is, voor hem dan.

Het liedje wat ik zing voor mijn vader, Unbreak my heart, of tegen mijn moeder, souvant je pense à vous, madame. Het prachtige Lullaby to Erle, voor alle geboren en ongeboren kinderen die toch allemaal zoons en dochters zijn.

‘No darkness can hide youaway from our love and its undying light’.

Dan zijn er natuurlijk nog mijn eigen liedjes, waaronder Bert, Bert, (je bent geen pret in bed, zo’n frietje zonder met, zo’n man met te veel ‘het’) maar dat ademt niet echt de Top2000-sfeer in.

Laten we dus afsluiten met de toekomst. Die na de Top2000 in rasse schreden op ons afkomt. Die vraagt om van 2024 een fantastisch jaar te maken. Ongeacht drama, teleurstelling en (on)voorzienigheid. Wat liefde, tolerantie en dagelijkse vriendelijkheid vraagt. Gewoon wat aardigheid. En we daadkrachtig die doelen blijven nastreven die mooie herinneringen maakt, onder het motto:

I want it all, voor jou, jullie en de wereld and I want it now.
Queen.

Getagd , , , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *