Zen van het Dagelijks Leven

Vandaag kreeg ik een mail waarin de angst werd verwoord dat ik het faillissement van Buurthuis Hop zou aankondigen. Maar Buurthuis Hop gaat helemaal niet failliet, sterker nog: Hop bloeit op.
Het betreft hier natuurlijk het buurthuis te Zwinkerveen, bij de Zwinkerveense plas rechtsaf. Uit het script van Toosje’s Comeback.
Voor de vakantie leek het er even op dat Toosje helemaal nooit haar Comeback ging maken. Spontaan vielen er enkele spelers uit door verhuizing, huiswerk en huiselijke omstandigheden van verregaande aard. En terwijl je dan als schrijver, regisseur en producent ergens in de wereld met een cocktail in de hand je blik laat gaan over bergtoppen, badgasten en moeder-fuut en haar kuikentjes, dien je het probleem van de uitvallende spelers het hoofd te bieden. Acties te ondernemen. De productie te redden van de ondergang. En dat is niet gering.
Nu kan je daar natuurlijk een hele diepgaande spirituele toestand van maken en dingen gaan zeggen als ‘zonder donker zie je geen licht’ of nog vager ‘zonder nacht is er geen dag’ of Ali B. citeren ‘als je in de schaduw van de boom staat, moet je aan de andere kant gaan staan’.
Het beste in situaties van overmacht en volslagen nood is om helemaal niets te doen. En te genieten van de cocktail, de bergtoppen en de badgasten en moeder-fuut en haar kuikentjes.
Hoe meer aandacht je immers besteedt aan een probleem, hoe groter dat het wordt. Als de koffie op is, is de koffie op. Maar wanneer je bedenkt dat je dan voor dag en ontij, ongewassen en je haar in de knup in de supermarkt moet verschijnen, dan wordt het probleem groter. Wanneer je bedenkt dat de koffie dan nog niet aangeleverd is en je komt te staan voor een leeg schap, dan wordt het probleem nog groter. Wanneer je bedenkt dat de hele supermarkt is weggevaagd door een meteoriet, een blikseminslag, een criminele professional, dan is het probleem onoverkomelijk. En een onoverkomelijk probleem is ronduit overtreffend groot te noemen. En dan kan je niet anders meer dan je cocktail naar binnen slobberen, wat glazig naar wat bergtoppen en badgasten kijken en je irriteren aan het claimende gedrag van de kuikentjes naar moeder-fuut.
Beter dus om daarmee te beginnen wanneer een probleem zoals uitvallende spelers zich aandient. Dus nog zonder het geslobberd, de glazigheid en de irritatie. Maar gewoon volgens de Zen van het Dagelijks Leven: de intentie is doorslaggevender dan de daad.
Thuisgekomen met tent en was, en een Secco ter herinnering aan de mooie momenten, bleken mijn persberichten geplaatst te zijn en stonden er enkele kandidaten op mijn Hollandse Voice-Mail. Vrij weinig moeite met veel resultaat. Van die kandidaten vielen er weer een aantal mee, aan en uit en zo schoot het niet echt krachtdadig op. Maar dat hoeft ook niet tijdens de vakantie, sterker nog: het is niet de bedoeling tijdens de vakantie. Mijn indruk is altijd geweest dat je tijdens de vakantie niet werkt.
Precies toen de vakantieklok afliep en gruwelijk alarmeerde dat de werkweek weer was begonnen, ging ook de Zen weer aan het werk. Ik deed een intake bij een Cesartherapeute die mij beroepshalve vroeg wat ik zoal deed in het dagelijks leven (en in welke houding). Haar theaterdochter gaat nu de rol van Toosje spelen, dus Toosje komt echt Back. De vrouw die in het stuk de rol van de alleenstaande moeder Janine speelt, en op een zeer humoristische manier een overdreven zwaar leven neerzet, stuurt via Zen meerdere speelsters op mij af. Nog één casting te gaan.

Toosje komt Back. Natuurlijk doet ze dat. In het najaar spelen wij het meest mafste stuk wat ik ooit heb geschreven. Met een boodschap, zonder Zen. En je piest in je broek van het lachen.
Ik schreef mijn bange mailster terug: ‘Buurthuis Hop is niet failliet. Hop bloeit juist op. Want dat is de bedoeling‘.

 

Getagd , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *