Als meneer en mevrouw gaan neuken

Ter bevordering van het persoonlijke welzijn heeft iedereen zo zijn eigen ‘ding’ wat-ie moet doen. Of zoals een supervisor ooit tegen mij zei:
“Je bent nog altijd zelf je beste therapeut”.
Ik ken mensen die therapeutisch vissen of hardlopen, ’troost-eten’ koken of er alleen over praten (hiervan heb ik de heilzame werking persoonlijk vastgesteld) en mensen die naar hard-rockbandjes moeten gaan kijken.
Ik heb alleen dat laatste.
Soms heb ik een onstuitbare behoefte wat stoere heren te zien op een podium, die stabiel moeilijk kijken (geen stemmingswisselingen) en in welke bezetting dan ook een hoop herrie maken.
Laatst was het zover en ik greep mijn kans. Er was sprake van een drie-mans-formatie waarbij de drummer anoniem bleef omdat er twee rookmachines op hem gericht waren. De naam van de band, die keurig achter de drummer was gemonteerd, bleef derhalve ook een groot vraagteken.
De beide gitaristen, twee enorme mannen in het zwart met heel lang haar, waren daarentegen weer prominent in beeld. Bij de blonde man was het duidelijk dat hij speciaal voor de gelegenheid zijn haren had gewassen. Het zag er zijdezacht uit en glansde onder de speciaal daarvoor ingestelde lampen. Eén blik en je wist het: Zwitsal baby-shampoo.
De andere man, met het lange zwarte haar, hard-rockte ook qua stem. Hij verzorgde de tekst bij de liedjes. Ik vond dit zelf het lastige gedeelte van mijn therapeutisch plan want ik kon hem niet zo goed verstaan.
Er was een liedje bij waarbij hij zong: ‘aaaarghhhh whoerhaaaaaa die slowlyyyyy’.
Qua muziek kreeg ik ook geen indicatie over of het nou heel gemeen was bedoeld, of hij iemand iets vreselijks toewenste, of dat het juist om een dierbare ging die hij zo lang mogelijk bij zich wilde houden. ‘Die slowly’.
Terwijl ik daar zo over aan het piekeren was, liet hij zijn tepel zien. Ook stak hij zijn tong uit. Op slag begreep ik dat ik er helemaal naast zat: het ging over seks.
Een orgasme wordt immers ook wel ‘de kleine dood’ genoemd. Deze man bezong zijn frustratie over de ejaculatio praecox, vroegtijdige zaadlozing. Hij wil er vanaf: Die slowly!
Ik luisterde nu met bewondering voor zijn artistieke uiting in deze, aaaaarghhhhh (shit weer vroegtijdig) en whoerhaaaa (wat toch een beetje klinkt als ‘hoera’); toch lekker klaargekomen. En dat allemaal in één liedje.
Nu heb ik het vak seksuele hulpverlening gevolgd waarbij het overigens op de maandagmorgen om 09:00uur geen pretje is om een casus te bespreken waarbij ‘meneer en mevrouw gaan neuken’. Op zo’n maandagochtend hebben we ook de praecoxjes besproken en geleerd ze te herkennen.
“Een praecoxje,” zo vertelde de docent, “heeft altijd haast. Hij wil altijd vroegtijdig ergens zijn”. In het verkeer kennen we allemaal die mannen die nog net even moeten inhalen, nog net even gas geven, die er alles aan doen om vooraan in de file te staan. Dat zijn ze, de praecoxjes.
Het leek me niet fijn voor de vrouw van deze hard-rock-meneer, want ook daar hebben we het over gehad wanneer ‘meneer en mevrouw gaan neuken’.
Zij heeft natuurlijk veel tijd voor zichzelf, wat een voordeel is maar de teleurstelling sluipt er natuurlijk wel in. Zij kan niet anders dan, net als in het verkeer, anticiperen op de situatie en bedenken wat zij zometeen gaat doen. Vissen, hardlopen, troost-eten koken, dat soort dingen.
En terwijl zij de telefoon pakt om een vriendin te bellen voor een recept, heeft hij de auto al gewassen, zijn mail gecheckt en wat sms’jes verstuurd. Ze hoort hem de kraan opendraaien van de douche en verzucht ‘ja, met mij, aaaaaarghhhhh weet jij nog iets met kikkererwten of artisjokken?’.
Maar voor de vriendin kan antwoorden, klinkt uit de douche:
“Schat! SCHAT! Schatschatschat! WAAR IS DE ZWITSAL?”