Nou mam, daar ga je dan. De textielbak in. Ik kan je niet meenemen. Of achterlaten. En niemand wil je. Niet hun stijl, niet van deze tijd. Nu ga je iets moois, iets warms worden voor iemand anders. Iemand die ik niet ken. Ik zie je nog zo staan, station Arnhem, temidden van de andere reizigers. “Wat ben je mooi!”, dacht ik, “wat ben je mooi!” Mijn moeder in een prachtige jas. Op het perron. Na acht jaar geen contact. … Lees meer …
Het lukt me niet. Ik heb het nu al een aantal keren geprobeerd. Maar het lukt me niet. Mediteren in zijn bijzijn. De man met wie ik, for better en for worse, mijn levenspad probeer te delen. Laten we hem voor het gemak maar even Jansen noemen. Ik hou van mijn meditation-moments. Ik vind het heerlijk om door zo’n vriendelijke stem toegesproken te worden. En begeleid te worden bij ademhaling, ontspanning, inspiratie en zelfinzicht. Ik hou ervan dat hij altijd … Lees meer …
Ik heb een bijbel. Bij mij is dat een onbeschreven boek waarin ik de zin en onzin van deze wereld in noteer. Om nooit te vergeten. Wat mensen daar ook over zeggen, over die wereld. Zoals Humerto Tan. Die laatst zei dat we allemaal vergrijzen. Nou, hij duidelijk niet. Ik schrijf er ook Waarheden in. Die op mij slaan, of universeel zijn. En voor iedereen gelden. Zoals: Ik heb een ingewikkeld lichaam. Maar vind je het gek, wanneer ik erin … Lees meer …
En dan is het eindelijk zover. Fien gaat bevallen, 6 juni 2026. Het was natuurlijk niet echt de bedoeling, net te laat met de poezenpil en zodoende zal ze toch nog mama worden. Fientje is ongedurig, wil vooral niet alleen zijn dus we liggen samen in de slaapkamer op bed. Als ik even naar de woonkamer loop om wat te eten of drinken, haalt ze me op. En liggen we opnieuw in het donker. Ik onder mijn harige, rode ochtendjas … Lees meer …
*In eerste instantie hebben we een film opgenomen maar die is door achtergrondruis niet bruikbaar. We gaan e.e.a. nog opnieuw opnemen dus we komen nog terug; zie hier de uitgeschreven versie. Te leuk om te onthouden……* Inmiddels, met aandacht ook voor het PTSS-project, te zien via deze link https://youtu.be/HD0v3IxVE3I Vandaag gaan wij Nelleke Riemeijer interviewen over haar project Levensverhalen Schrijven. We weten dat je tenminste een boek hebt geschreven. Hoe ben je ermee begonnen? Ik geloof dat ik acht jaar … Lees meer …
Je zal een baan hebben als Mark Rutte. Of Rob Jetten. Je zal uit het DNA het AND hebben gedestilleerd en ineens de meest vreselijke ziektes kunnen genezen. Het stelt allemaal niets voor. Stel je voor dat je een bouwvakker bent. Hierin ligt een enorme uitdaging. Dit weet ik sinds ik ze zie in mijn voortuin, achtertuin, rondom mijn huis. Bezig met een duurzaamheidsproject bedacht door de MVGM waar ik als Verenigde van Huiseigenaren noodgedwongen bij zit. Als bouwvakker word … Lees meer …
Het is exact 02:22 wanneer ik in volsagen paniek wakker word. Ik heb geen sigaretten meer. Geen sigaretten meer. Ik heb daarnet gedroomd dat ik mijn zusje vroeg of mijn ouders, die al heel lang niet meer roken wegens fysieke afwezigheid, niet een geheime plek hebben waar nog een Camel-sigaret te vinden is. Die ik kan pakken. Ik heb wel sigaretten. Nog een paar zelfs, voor noodsituaties. Op een geheime, bijna onmogelijke plek. Tenzij je een atleet bent. En dat … Lees meer …
Under construction https://www.youtube.com/@nelleke0990 Toen ik in 1991 afstudeerde aan de Sociale Faculteit in sekse-specifieke en met name de vrouwenhulpverlening, wist ik nog niet dat ik me daar de rest van mijn leven mee bezig zou gaan houden. Feminisme, emancipatie, seksueel geweld, trauma en haar hulpverleners zouden me blijven boeien. Ik volg ze op de voet, nog steeds. In die dertig jaar is er veel veranderd. Maar veel ook niet. Was de vrouwenhulpverlening toen nog een visie in plaats van een methodiek, … Lees meer …
Zaterdagavond. Gezellig en cosy met de allerliefste kitten Bella onder de plaids en met de kussens in de rug lekker SVU kijken. Op Videoland. De één na de ander. Maar het moet er toch een keer van komen: naar bed gaan. Hoe laat zou het zijn? Tot mijn verbazing is het al 0:44uur. Beetje laat voor mijn doen. En vliegen ineens de alarmbellen om mijn oren, roodgloeiend draaien ze in de rondte. Het is te stil geweest, tijdens SVU. Waar is … Lees meer …
Ik kwam laatst bij de kapper om mijn ponnie te laten bijknippen. Ik kreeg Natasha. “Goh,” zei ik tegen haar, “ik hoorde net op de radio dat we onze levensverhalen niet meer mogen vertellen, aan de kapper”. Ze kunnen er niet meer tegen. “O is dat zo? Ik heb dat niet gehoord. Maar inderdaad; het kan heel prettig zijn iets te vertellen aan een vreemde”. “Terwijl mensen dus niet in de gaten hebben dat zo’n kapster denkt: hou alsjeblieft je … Lees meer …
