What are words worth? Words are trouble, words are subtle, words of anger, words of hate, words over here, words over there, in the air and everywhere (Tom Tom Club).
Soms ben ik zo gefascineerd door woorden of zinnen dat ik het niet meer los kan laten. Ik droom er zelfs over. Over ‘wat ben ik toch een bofbips’ bijvoorbeeld. Een klein, subtiel verschil qua woord, ‘wat heb ik toch een…’ geeft meteen een geheel andere betekenis. En inderdaad, als je ‘bofkont’ mag zeggen dan is ‘bofbips’ ook legitiem maar zo’n bips valt wel meteen op. Meer dan een kont.
Zo lig ik ook al nachten wakker van de Chinees. De afhaal-Chinees. Ik ben daar op een taalprobleem gestoten, een barrière eigenlijk, zo ernstig is het geworden dat ik een afhaalfobie aan het ontwikkelen ben. Ik durf daar niet meer naartoe. Bij nummer 19 staat namelijk: ‘Foe Yong Hai met nasi of bami‘. Hoe is het mogelijk dat wij nummer 19 bestellen wel met (spreek uit:) nassie maar nooit met bammie. Ik begrijp er echt niets meer van.
Ook pijnlijker zaken houden mij op die manier bezig. Ik zag laatst een stel bij het programma Undercover wat beweerde behandeld te zijn door een nep-dokter, en aldus was opgelicht. Dat was niet waar. Zij vertelden immers zelf dat de man had gemeld ‘een dokter-anders’ te zijn, dus geen doctorandus en hieruit concludeer ik dat presentator Albert Stegeman degene is die zich liet oplichten. Overigens ook zo’n lastig woord. Oplichten is strafbaar maar wanneer iemand oplicht, zoals bij de Postcode Loterij bijvoorbeeld, dan zenden we dat publiekelijk uit en vinden we het nog leuk ook.
Erger dan dit echter is wanneer de taal zodanige problemen oproept dat het mensenlijk verkeer in het gedrang komt. Er kwam mij eens een man tegemoet in het park, met een hond. Ik keek naar de hond en de man naar mijn decolleté.
“Kom hier,” sprak hij.
Had hij het tegen mij of tegen de hond? Ben ik nu door deze complexe taalsituatie een gepassioneerde toekomst misgelopen?
Zo kan chatten ook ernstig psychisch leed veroorzaken. Zowel voor de chatter als de gechatterde.
Vraag: ‘Hoi. Waar woon je?’
Antwoord1: ‘Ik wil je heel landelijk’.
Antwoord2: ‘Woonboerderij’.
De gewekte indruk is verwarrend en onuitwisbaar. Doet deze man ‘het’ alleen op koude, half bevroren akkers of bedoelt hij dat hij me wil van Gorssel tot Maastricht, van Rotterdam tot Appelscha? Of was het toch T9?
Words of nuance, words of skill, words of romance are a thrill, words are stupid, words are fun, words can put you on the run.
Gelukkig, en dat is de andere kant van mijn medaille, maak ik ook euforische momenten mee. Daar slaap ik dan weer heel goed op. Een zin als ‘Advies is goed, goed advies is beter’, subliem! Ik kan zo’n zin wel achttien keer zachtjes over mijn tong laten gaan als een bonbon van Mon Chéri en wil dan degene bellen, die dit bedacht heeft om te vertellen hoe blij ik ben met de zin. Heerlijk, zoveel beter dan ‘nassie en bammie‘.
En dan zijn er natuurlijk nog de echte, echte zinnen. Die niet alleen ergens over gaan maar hele bronnen aanboren van nog veel meer woorden, die ergens over gaan.
Bijvoorbeeld: ‘wees trouw aan je ziel in plaats van jezelf’ of ‘het verschil tussen de waarde en de zin van het leven’ (Katja Schuurman). Of wat Herman van Veen opviel tijdens zijn ontmoeting met Boudewijn de Groot ‘hoe verschillend wij niet zo anders zijn’.
Het laat me niet los, in bad en in bed of terwijl ik de Afvalkalender 2017 uit de brievenbus haal. Op 14 december wordt het ‘oud papier’ opgehaald. Getver. Wat een spaak in het wiel van het mooie- woorden-festijn. Nu vraag ik mij af of er ook ‘jong papier’ bestaat. Volstaat de Afvalkalender niet gewoon met ‘papier’?
‘Laat het los,’ spreek ik mijzelf vermanend toe.
‘Dat lukt me niet’, zeg ik met dezelfde vaart terug.
‘Okee,’ zeg ik dan vanuit mijn ziel en niet mijzelf: ‘je hoeft het niet los te laten, maar je hoeft het ook niet vast te houden’.
Words of wisdom, words of strife, words that write the book I like, words are like a certain person, who can’t say what they mean, don’t mean what they say, this is wordy rappinghood, okay, bye.
