*In eerste instantie hebben we een film opgenomen maar die is door achtergrondruis niet bruikbaar. We gaan e.e.a. nog opnieuw opnemen dus we komen nog terug; zie hier de uitgeschreven versie. Te leuk om te onthouden……*
Vandaag gaan wij Nelleke Riemeijer interviewen over haar project Levensverhalen Schrijven. We weten dat je tenminste een boek hebt geschreven. Hoe ben je ermee begonnen?
Ik geloof dat ik acht jaar was en we waren op vakantie in Denemarken met een kladblokje.
En toen ben ik begonnen verhalen te schrijven. Dus ja, ik ken eigenlijk niet anders dan dat ik dat heb gedaan. Later ben ik Journalistiek gaan doen. Dus toen mocht ik nog meer gaan schrijven. Daarna kwam ik per ongeluk in het theater terecht. En ging ik improvisatietoneel maken. En kon ik mijn eigen scripts gaan schrijven. Vervolgens ging ik boeken schrijven omdat ik graag een boodschap wilde overbrengen. En ik ging bloggen voor de kleine boodschappen, en de lol natuurlijk. Dus ja, ik ben gewoon geboren met een soort pen in mijn bloed. Ik kan niet anders.
En waar ging het eerste verhaal over wat je hebt geschreven?
Mijn eerste verhaal op dat kladblokje? Oh, dat was een kladblokje met tekeningen erbij. Misschien over een meisje op een camping….Dat weet ik niet precies meer.
Toen je later dus die boeken ging schrijven, voor welk publiek schreef je?
Oei, welk boek heb je het over? Want het is voor verschillende soorten publiek.
En wat vond je het leukste om te schrijven??
Het leukste wat ik heb geschreven voor mijzelf was Instead of Chocolate. Want mijn relatie was voorbij en ik was verhuisd. En toen dacht ik bij mijzelf: ik ga op Tinder. Ik wou nooit meer een man, overigens hoor. Want dat werd toch niks. Maar wel de lusten, niet de lasten leek me dan weer wel leuk. En toen merkte ik vaak dat het heel lastig was te communiceren met die mannen. Die zeiden vaak hele vreemde dingen terug. Toen heb ik wat vriendinnen gecharterd en zijn we allemaal gaan daten en op Tinder. En dat schreef ik allemaal op. Tot er op een dag werd gebeld aan mijn deur. En daar stond de liefde van mijn leven. Die belde gewoon aan. Dus geen Tinder meer voor mij. Ik baalde daar eigenlijk wel van. Hij was een beetje te vroeg gekomen en toen moest ik hem in het boek gaan schrijven. Dus dat was wel het grappigste boek.
Verder ben ik natuurlijk heel druk geweest met ‘Moeder als mens, de mythe voorbij’. Daarvoor heb ik heel veel mensen geïnterviewd. Psychologen, therapeuten, schrijvers. En de natuurlijk vele ervaringsdeskundigen want iedereen heeft een moeder. Wat veel mensen denken, is dat je vanzelfsprekend van je kind houdt. Dat moederliefde instinct is en het moederschap vanzelf gaat. Er zijn echter ook mensen die zeggen, ja dat ging bij mij toch anders. Dus daar heb ik toen een heel boek over geschreven. Zodat mensen weten, het is niet vanzelfsprekend. Het komt niet altijd vanzelf. Veel vrouwen die moeder worden denken, nou dan krijg ik zo de roze wolk. En dan komt alles goed. En dan werkt dat niet zo.
Op nelleke.nu staat Jouw Verhaal. Wat houdt het eigenlijk in?
Wat het inhoudt is dat ik gefascineerd door mensen en hun verhalen. En interviewen doe ik natuurlijk als journalist al heel lang. Maar ik heb ook sociale academie gedaan. Dan ben je ook met mensen aan het interviewen.
Ik vind het heel belangrijk en interessant dat iedereen zijn eigen verhaal kan vertellen. Want je bent uniek in de wereld en niemand anders kan jouw verhaal verwoorden. Dus je kan voor jezelf een belangrijke ervaring gaan vastleggen. Of je kan terugkijken op je leven. En die ervaringen gaan vastleggen. Wat natuurlijk ook zo is, is dat je op een dag dood kan gaan. Of je geheugen kan verliezen.
Door je verhaal te laten opschrijven, kan je voor jezelf je geheugen vastleggen. En je kan dat nalaten voor kinderen, kleinkinderen, buren of de wereld. Misschien heb je een hele belangrijke boodschap waarvan je denkt van nou, dit wil ik gewoon graag vertellen. Of misschien heb je wel hele nare dingen meegemaakt. Waarvan je denkt, ik wil gewoon één keer dat verhaal doen. Of het wiel wat ik heb uitgevonden, doorgeven. Mensen kunnen dan zelf kiezen van nou, wil ik gewoon één boekje voor mezelf. Of wil ik een paar boekjes die ik weg kan geven. Of zeg je van nou, ik wil gewoon dat het uitgegeven wordt. Dat kan ook.
En dan ga je die mensen interviewen?
Ja. Ik ga mensen een aantal keren interviewen. En dat ga ik allemaal uittypen en opschrijven. En dan gaan we dus kijken, hoe gaan we dat vormgeven. Hoe wil je dat? Want het is jouw boek. Dus ik ga voldoen aan de wensen van de mensen. Als journalist is het natuurlijk zo, net als bij een hulpverlener dat je probeert je mensen informatie te ontfutselen. Hier gaat dat andersom. De mensen vertellen wat ze willen, ik ga het voor hen verwoorden en opschrijven. En dan zeggen zij: ‘ik ben akkoord of ik ben niet akkoord’. En dan ga ik het produceren.
Hoe ben je begonnen met het koppelen van de journalist met de boekschrijver?
Ja, ik vrees, ik zit gewoon zo in elkaar. Ik weet het niet. Ik denk ook dat wanneer ik niet op journalistiek had gezeten, dat ik ook aan schrijven was gegaan. Ja, ik weet dat niet eigenlijk.
Als we jou Googelen, vinden we ook spiritueel consult. Wat is dat? Wat houdt dat in?
Nou, eigenlijk weer hetzelfde als wat ik altijd doe. Werken met vragen en antwoorden, maar dan met foto’s. Mensen kunnen foto’s sturen, met een aantal vragen. En die vragen kan ik dan weer beantwoorden. Dus wat ik ontvang, geef ik weer door. Als een soort boodschapper, doorgeefluik.
Oké. Je hebt ook een YouTube kanaal, @nelleke0990. Hier heb je filmpjes op. Je hebt heel veel over knutseltherapie. Wat houdt dat eigenlijk in?
Nou, dat is best iets bijzonders. Iets aparts. Ik kwam in een burn-out terecht. En dat was helemaal niet zo grappig. Ik was dood- en doodmoe. En ik kon eigenlijk niks meer. Ik kon niet meer schrijven. Nou, dat is voor mij het vreselijkste wat je kan meemaken. Ik wist niet dat ik kon knutselen. Daar kwam ik per ongeluk achter. En toen dacht ik van nou, nu ik me toch zo waardeloos voel en niks kan…… Ik dacht, weet je wat ik doe? Ik ga mijn leven knutselen. Zoals ik het wil hebben wanneer ik uit mijn burn-out ben. Dus dat ben ik toen gaan doen. Het bracht me terug bij mijn gevoel en de vraag:
Wat wil ik eigenlijk nog verder?
En toen had ik ineens een interview room geknutseld. Ik dacht; hé, daar heb je mij weer.
En daarna had ik een ruimte geknutseld, waar ik een lezing kan geven. En ik kan gaan vertellen. Dit is dus wie ik ben. Maar ik was mezelf een beetje verloren. Omdat ik met andere dingen en mensen bezig was geweest. Wat ik moest doen. Wie moest ik zijn.
Ik moest terug naar mijn oorsprong.
Dus wat zou ik dan willen? Ik wil mensen interviewen. Ik wil vragen naar hun leven. En dan wil ik graag de boodschap weer doorgeven aan andere mensen. Zodat die er ook wat aan hebben. Dus het is eigenlijk per ongeluk ontstaan. Maar wel een groot cadeau voor mij. Want zo steek ik het dus in elkaar. Kan ik niet veranderen. Moet ik niet veranderen. Ga ik niet veranderen. Zo zit ik in elkaar.
Dus je bent door knutseltherapie op YouTube uit je burn-out gekomen?
Ja. En ik kan het andere mensen echt aanraden. Omdat burn-out is toch te veel gegeven en te weinig voor jezelf. En nu kwam ik er helemaal terug in mijn eigen gevoel. Nou, met dat inzicht en die ervaring, daar moest ik natuurlijk wat mee. Want dit mogen de andere mensen ook weten. Het kan helpen bij burn-out. Maar natuurlijk ook bij andere klachten waarbij je in je hoofd terecht bent gekomen of te veel spanning en stress hebt.. …of wanneer je niet meer blij bent. En je kan er natuurlijk ook iets totaal anders mee doen. Want niet iedereen is hetzelfde.
Vroeger heb je ook veel gedaan met toneel. En heb je ook veel scripts geschreven zoals Power to the Purse. Waarom heb je ervoor gekozen om daar nu minder mee bezig te zijn. En vooral je te focussen op je blogs en boeken?
Nou, dat is eigenlijk een beetje per ongeluk zo gelopen. Het was niet helemaal mijn bedoeling om daarmee mee te stoppen maar ik was een bedrijf begonnen. En dat bedrijf was niet snel genoeg rendabel. Ik kwam tot de conclusie dat ik met theater niet in mijn levensonderhoud zou kunnen voorzien. Ik moest dus andere keuzes gaan maken. Maar ik denk wel dat ik weer het theater in ga, hoor. Zeker wel.
Power to the Purse was een groot succes. Wat was je in inspiratie voor dit stuk?
Dat was ook weer zoiets. Op een dag kwamen er twee meiden, net iets ouder dan jullie, naar mij toe. Ze wilden een two-women-show gaan doen. Over vagina’s. Of ik daar iets grappigs over kon gaan schrijven. Natuurlijk deed ik dat. Dus toen ben ik begonnen. Met man, vrouw, maatschappij, seksualiteit. Glazen plafond. Communiceren met mannen. Nou dat gaat niet altijd even makkelijk, daar hebben jullie ook al ervaring mee.
Uiteindelijk is het een hele andere productie geworden. Met meer volwassen vrouwen. Van 30, 40. Want het waren best, psychologisch en maatschappelijk, en qua seks natuurlijk ingewikkelde dingen. En daar kwamen liedjes bij. Bert, Bert je bent geen pret in bed. En daar kwam dans bij. Fantastische productie. Vreselijk gelachen. Veel humor. Met een hele theatertour. Was super.
Hoe ben je in het theater terecht gekomen?
Ik denk dat ik een jaar of twintig was. Ik ging PR doen in eerste instantie voor een toneelclub. En zij belden mij daarna op. Of ik regisseur wilde worden. Nou, zei ik, dat lijkt me hartstikke leuk. Maar ik heb geen ervaring. Ik heb dat nooit eerder gedaan. Maar het lijkt me te gek. Dus ik zei ja. En toen zat ik in het theater, mijn tweede thuis.
Je hebt meerdere boeken geschreven. Zoals Project 16, de hakkenvrouw. En ook meerdere scripts. Maar welke vond jij het leukst om te schrijven?
Van de scripts of van de boeken? Ik vond alle boeken leuk om te schrijven. Maar wat ik wel bijzonder vond was bij Project 16. Het is een psychologische roman die begint op een Pools station. Daar moet een trein komen. Om via Berlijn naar Amsterdam te kunnen gaan. Maar of die komt dat weet je niet. En het is midden winter. Het is ijs- en ijskoud. En op dat station ontmoeten drie vrouwen elkaar. En dat loopt niet meteen goed af, hoor. Maar het grappige was toen ik dat schreef, het bloed- en bloedheet was. Maar als ik schrijf kan ik niet stoppen. Dus ik zat op de grond met mijn laptop, voor de open achterdeur. Met een kopje Brinta. In mijn ochtendjas. En ik had het koud, koud! Hartje zomer, 35 graden!
De buren groeten mij niet meer. Dat had toch geen zin, want ik was er toch niet meer bij.
Maar goed, het zijn toch de mooiste schrijversdingen. Omdat het allemaal al in je zit. In je bloed. In je systeem. In je handen.Ik kon gewoon rondkijken in de kamer terwijl mijn vingers vanzelf door typten. Heel bijzonder. En heel gelukkig.
Esmae en Isa:
Bedankt voor het interview en het kijken.
