Jachtinzicht

Er zijn maar weinig momenten die zo intens bevredigen dan de momenten waarop je overspoelt wordt door inspirerende, nieuwe inzichten. Je spontaan, lijkt het wel, een ander standpunt inziet inzake prangende kwesties, alsof er ineens een vallende ster precies op jou is gevallen en jij de wens bent.
Het overkwam mij laatst volkomen onverwacht, middenin de nacht. En eigenlijk ook nog eens dankzij een mug zonder vrienden of familie. Gewoon een eenzame mug in de slaapkamer die ‘zzzz…..zzzz‘ neuriede terwijl hij heen en weer vloog tussen het gordijn en het plafond.
Dat mag van mij. Ik heb niets tegen neuriënde muggen en draaide me nog eens slaperig om. Binnen een seconde echter zat ik met hartkloppingen en het zweet op mijn voorhoofd rechtop in bed. Mijn geliefde had in één beweging de lamp aangedaan, een sok gepakt en stond nu in vol ornaat op het bed met een zeer wilde blik in zijn ogen.
“Ik zal ‘m krijgen”, mompelde hij met zijn kaken strak op elkaar.
Ik zag duidelijk dat er iets in hem was gevaren, wat er daarvoor nog niet was. Mijn geliefde is een hele aardige man, in tegenstelling tot de aankomende terminator die zwaar bewapend met sok, van het bed afsprong in de richting van de neuriënde mug met de bedoeling hem van het leven te beroven.
Wat is dit, vroeg ik mij af, wat zie ik ineens in hem?
Instinct.
Ik zag instinct.
Mijn geliefde was inmiddels bezig met het uittesten van verschillende zaklampen waarmee hij zijn target doelgericht kon uitlichten, net voor de dood. Ook had hij  een verzameling batterijen naar de slaapkamer verplaatst zodat er onder geen beding ontsnapt kon worden aan het einde van het muggenleven. De ademhaling van mijn geliefde klonk wat zwaar en hijgend.
“Lieve schat,” fluisterde ik slaperig, “als er nu een mammoet voor de deur stond….maar een mug…..kom je in bed?”
En op dat moment nam Het Inzicht mij tot zich. Was ik struck by lightning. Viel ik, qua vallende ster, ineens recht ophoog.
Het mannelijk jachtinstinct wat ik altijd met prachtige argumenten van tafel had geveegd, bestond. Ik heb altijd een beetje moeten lachen wanneer iemand weer aankwam met ‘mannen zijn jagers want dat deden ze in de prehistorie ook’. Ik heb het ook altijd zo typisch gevonden dat dit soort prehistorische argumenten wel betrekking hebben op mannen en nooit op vrouwen. Je hoort nooit dat vrouwen nu eenmaal sacherijnig zijn omdat hun man in de prehistorie ook al te laat thuis kwam van het mammoet-vangen of de mammoet als smoes gebruikte.
“Schat ik heb nog van dat citroenspul. Dat kunnen we sprayen en dan gaat de mug weg”.
Maar mijn geliefde sprong met zaklamp en sok op het bed, haalde uit naar de muur en siste:
“Mis”.
Het deed hem niets dat ik ertoe bereid was, letterlijk, Citroen-Nella te worden en mijzelf totaal op te offeren voor zijn nachtrust. Iets waar de vrouwen uit de prehistorie niet over zouden piekeren omdat er immers niets anders voor handen was dan uitroken of kapot-meppen met de eerste de beste boomstronk. Door henzelf. Zij leefden immers met alle vrouwen in een vrouwengrot terwijl die mannen achter een bosje in het open veld de mammoet opwachten.
Of zeiden dat ze dat deden.
Het mag duidelijk zijn dat hoewel het jachtinstinct bij mannen nog, zij het gesublimeerd van mammoet tot mug, aanwezig is het opofferende bij vrouwen duidelijk aangeleerd gedrag is.
Ik begreep dat ik het niet voor de inmiddels hard-rock zoemende mug hoefde op te nemen. Ik begreep ook dat ik mijn geliefde niet het bed in kreeg met naar citroen geurende damesspray.
“Schat,” zei ik terwijl ik met pijn in mijn hart afscheid nam van de mug en mijn slaapkamer:
“Wil je alsjeblieft je kanon pakken en de mug van de muur af schieten?!”