Nooit meer verkouden

“Ik heb natuurlijk een bepaalde reputatie, zeker niet van smetten vrij. Een vlekje is zo gemaakt”.
Elke keer wanneer ik de reclame met Bram Moszkowicz zie, geniet ik er weer van. Wat sportief en wat een gave om op mentaal niveau allerlei zaken te kunnen scheiden en dit dan als grap te verwerken in een reclame. Voor de was.
“Precies wat ik nodig heb om mijn bevlekte blazoen weer schoon te krijgen”.
Subliem. Maar om welk middel gaat het?
Nu kijk ik redelijk graag reclame, ik hou ze al jaren bij om een maatschappelijke trent te detecteren. Reclames zijn een soort mini-toneelstukjes die aan het onbewuste van de mens proberen te peuteren: dat wil ik hebben, die persoon wil ik zijn. Het zijn de maatschappelijke verleidingskunstjes van onze tijd om iemand z’n portemonnaie te laten trekken. Al met al kunnen we aan de reclames afmeten waar we, heden ten dage, zoal gevoelig voor zijn. De Deskundige Man die wasmiddelen aanprijst, zien we bijvoorbeeld niet meer. En sex sells gaat een beetje richting bloot slaat dood.
Maar je kan je vergissen. We hebben nu bijvoorbeeld Mister Proper, met zijn schoonmaakmiddel met doseerdop. Hieruit mogen we concluderen dat de vrouw die schoonmaakt, eigenlijk nog stommer is dan in de tijd van de Deskundige Man omdat ze toen nog zelf mocht bepalen hoeveel schoonmaakmiddel ze wilde gebruiken. Het emancipatiegehalte van Mister Proper is zeer laag te noemen.
Of er is bijvoorbeeld de reclame-met-de-kat. Tijdens deze reclame zien we linksonder in beeld een man op een roeitrainer en middenvoor in de kast een witte kat. De man roeit één keer en is dan ineens heel erg afgevallen maar tijdens die beweging springt de kat uit de kast. Is de kat echt? Is het een dubbelopname? Is het een computeranimatie? Het is zo irritant dat die man in die roeitrainer voorbij komt zodat je het niet goed kan zien. Wat de verleiding van deze reclame is- geen idee.
Zo zijn er ook reclames die je met een huuh-gevoel achterlaten. Dus niet de Palmolive-reclame waarbij een vrouw met lippenstift op, onder de douche staat te Palmoliveren. Ja, ja, jaaaaaaa, denk je dan en meer niet. Een echte HUUH loop je op bij bijvoorbeeld de shampoo-reclame van Plantur ‘voor haar vanaf veertig, met cafeïne’. Maar haar is nooit veertig jaar oud, hoogstens zeven. Dus je raakt daar volkomen de draad kwijt. Vervolgens zegt een geruststellende stem: ‘zodat vrouwen niet meer bang hoeven te zijn’. Bang? Waarvoor? Maar dan is de reclame alweer voorbij en je komt er dus nooit achter. De maatschappelijke trent is dus het inspelen op het gevoel van angst, het creëren van een behoefte en er meteen op inspelen met een aanbod maar we weten niet op welke behoefte er nu een beroep wordt gedaan.
Een andere heel ingewikkelde reclame die ik nog steeds probeer te doorgronden, is de reclame van de Lactacyd. Lactacyd- voor de intieme verzorging, hydrateert namelijk. Nu is het zo dat het terrein van de ‘intieme verzorging’ bestaat uit slijmvliezen. Die zijn al nat. Dus hoe wil je die ook nog eens hydrateren? Het schijnt ook nog eens verfrissend te werken en wat te doen met het bacterieel milieu. Met andere woorden: je kan de Lactacyd het beste in je neus stoppen; je wordt nooit meer verkouden.
En dan is er nog een hele treurige reclame. Elke keer weer breekt mijn hart op het moment dat ik denk: nu komt het.
Het is de reclame van tic tac. Met het babushka-tic-tacje wat momenteel natuurlijk absoluut niet meer politiek correct is- zo snel gaat nu onze maatschappelijke tijd. Zo’n tic-tac is fris, het is fleurig en kleurig en de hele reclame is zo creatief in elkaar gezet. En dan komt het einde.
Een tic-tacje is leuk. Het woord ‘leuk’ is geen woord. Het woord ‘leuk’ is zo’n nietszeggend woord dat het uit onze taal verwijderd zou moeten worden. Aan iedereen die zegt ‘het was leuk‘ mag je vragen hoe dat er zoal uitziet, leuk.
Het woord ‘leuk’ raakt ons onbewuste niet. Wij worden niet verleid door ‘leuk’.

Dus tic-tac is uit, Mister Proper taboe, wat Plantur door de koffie (extra cafeïne), Lactacyd in de neus. Zodat vrouwen niet meer bang hoeven te zijn.