Under construction https://www.youtube.com/@nelleke0990
Toen ik in 1991 afstudeerde aan de Sociale Faculteit in sekse-specifieke en met name de vrouwenhulpverlening, wist ik nog niet dat ik me daar de rest van mijn leven mee bezig zou gaan houden. Feminisme, emancipatie, seksueel geweld, trauma en haar hulpverleners zouden me blijven boeien. Ik volg ze op de voet, nog steeds.
In die dertig jaar is er veel veranderd. Maar veel ook niet.
Was de vrouwenhulpverlening toen nog een visie in plaats van een methodiek, er bestaan nu heel veel therapieën voor vrouwen met trauma, na seksueel geweld. Die dan weer wel, en dan weer niet het ei van Columbus zijn.
Toen ik afstudeerde bestond PTSS nog niet. Het kwam ietsje later om de hoek kijken, maar dan voor veteranen. Er werd een diagnostisch handboek in het leven geroepen, inmiddels DSM vijfde editie, en pas later kwam men tot de conclusie dat de symptomen van trauma die de veteranen hadden opgelopen ook golden voor vrouwen die hadden blootgestaan aan seksueel geweld. Dat is niet niks.
Ik heb altijd een beetje een hekel gehad aan het woord, PTSS. Posttraumatische Stressstoornis. Alsof je gestoord bent. De waarheid is dat je met een gezond hoofd in een ‘ziek bed’ terecht bent gekomen. Wat te heftig was om te verwerken, of wat te lang duurde met al die aantijgingen op het zenuwstelsel. Wat door al die overbelasting verstoord raakt.
Het gestoorde betreft de dader(s).
Hoe eerst seksueel geweld in onze maatschappij, bij politie en hulpverlening, een soort taboe was (verzon deze vrouw het niet, had ze een kort rokje aan) veranderde dit eigenlijk pas na de #me too-beweging. Er kwam meer openheid maar nog steeds worden vrouwen niet gehoord en weggestuurd wanneer ze aangifte willen doen. Je hoeft niet meer bont en blauw te zijn om serieus te worden genomen bij verkrachting; ook daar hebben we stappen vooruit gemaakt. Omdat we nu meer weten over hoe de PTSS-puzzel, trauma, in elkaar zit. En een slachtoffer, het liefst zo snel mogelijk, hulp en steun verdiend.
Wat mij door de loop der jaren opvalt is dat na de hype van de voedselintolerantie, en daarna de hype van de ADHD, ‘iedereen’ PTSS heeft en nog opmerkelijker ‘iedere’ hulpverlener er verstand van heeft. Van Praktijk Ondersteuner tot therapeut, tot psycholoog; ik lees of hoor dat de persoon alles weet over en gespecialiseerd is in PTSS. En dan doen we EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). Huppetee.
Klaar is Kees. Dat was dat, en weer door.
Dit is niet mijn ervaring, of de ervaring die ik ken van andere vrouwen. Met PTSS. Mijn ervaring is dat ik met regelmaat heb moeten verzuchten dat ik mijn tijd eigenlijk niet kon besteden met het eerst uitleggen aan de betreffende peut, hoe PTSS werkt.
PTSS is nu eenmaal niet te behandelen met het aanbieden van een e-learningcursus Zelfcompassie. Sterker nog; het is een contra-indicatie. PTSS is niet te behandelen met een extra glaasje wijn, zoals een psycholoog mij eens adviseerde. Ik heb eens een zeer interessant gesprek gehad met een psycholoog die niet in een luchtballon durfde. Wat toch enigszins de vraag opwierp hoe hij mij van mijn angsten af kon helpen. Ik rolde zo ongeveer van de sofa af van het lachen (en ging maar weer eens een deurtje verder).
Mijn voordeel is dat ik PTSS heb uit de tijd dat het nog niet bestond. Ik heb pas later met terugwerkende kracht dit stempel, etiket c.q. diagnose gekregen. Net zoals ik dyscalculie heb wat eerder gewoon ‘Nelleke kan niet rekenen’- heette. Dus dat ik net zoals ik armen en benen heb en af en toe behoorlijk aan het puzzelen was met mijzelf was dat voor mij het normale ‘omgaan met’. Net zoals alle mensen ‘omgaan met’ zichzelf, met hun makkelijke en moeilijke kanten en wat er op hun levenspad komt.
Natuurlijk blijft PTSS ‘geen grapje’ en aan stress geen gebrek.
Het hebben van PTSS kan betekenen dat je af en toe een vreemde tango mag dansen met jezelf. Kom je ervan af- dat durf ik niet te zeggen. Wat ik zeker durf te beweren is dat er tools zijn om er zo min mogelijk last van te hebben. En zo snel mogelijk, al baart oefening kunst, weer op de eigen gezonde benen terecht te komen en het PTSS-moeras te kunnen verlaten. Daarvoor is wat feitenkennis nodig, het doorzien van de manipulatie van dit hele systeem in jezelf en het uitgangspunt dat jij altijd de beste therapeut bent voor jezelf.
Dus om het makkelijker te maken, begrijpelijker, met dertig jaar research en ervaring in de pocket het PTSS-project en een rondleiding door haar jungle. In beelden. Omdat praten niet altijd helpt.
En voorproefje van de ‘making of’ van wat nog een hele lezing c.q. rondleiding gaat worden is te zien op YouTube.
