Als kind meende ik dat je ‘een oma’ kon herkennen aan een bloemetjesjurk (maat XL) met een enorme buste erin (toen heette dat nog Buste, voor in de Houder en niet tiet of mem). Ik heb helaas mijn eigen oma’s niet life mogen meemaken maar de vrouwen die oma waren van anderen hadden in mijn ogen inderdaad steevast zo’n jurk aan. Wat een oma verder zoal deed in het dagelijks leven, daar had ik geen idee van. Maar het was vast niet veel. Als ik haar ontmoette zat ze immers altijd op de bank, of in een stoel en deed verder niets behalve thee inschenken. Die Buste, die was in ieder geval om een kleinkind tegenaan te drukken, en dat leek mij ook wel wat.
Tegenwoordig hebben we die bloemetjesjurken niet meer, het postuur wat erin past is ook verdwenen met de diëten van Libelle en Margriet en Sonja-Bak-maar-niet en wie kan tegenwoordig nog opdreunen waar de letters BH voor staan? En de oppasoma’s wringen zich massaal uit hun rollenpatroon. Ze werken, hebben vergaderingen, bijeenkomsten, drukke agenda’s. Of zoals ik een oma laatst hoorde zeggen:
“Ik vind mijn kleinkinderen heel lief, maar ze zijn niet mijn ding“.
Dit terwijl haar werkende dochter het zeker wel het ding van oma vond en wel dermate dat oma rode vlekken in haar nek kreeg van haar ontboezeming.
In modern ABN (want boezem is toch ook een woord uit begin 20ste eeuw) zou dat dan haar onttietering of ontmemmering worden. Niet veel charmanter, lijkt mij, al zou schuddeborsten van het lachen wel weer een verrijking zijn van de Nederlandse taal.
Een ander maatschappelijk fenomeen wat totaal niet meer klopt met mijn ideeën uit mijn kindertijd en waar ik juist heel netjes in ben opgevoed, is het opnemen van de telefoon.
“Je zegt je voornaam en je achternaam”, leerde mijn moeder mij dus ik moest de telefoon opnemen en zeggen:
“Met Nelleke Riemeijer”.
En dan afwachten wie er aan de andere kant van de lijn hetzelfde zou gaan doen.
Tegenwoordig is dat onzin.
Op je display zie je wie er belt en de beller die jou zorgvuldig uit zijn adresboek heeft geselecteerd, zal niet volkomen verbijsterd zijn dat jij ook opneemt. Het zou dus veel logischer zijn wanneer we tegenwoordig zouden opnemen met bijvoorbeeld:
“Ha Joke”, (en dan niet op z’n Engels uitgesproken), en niet met je eigen naam.
En dat we dan onze kinderen gaan leren vriendelijk te zeggen ‘wat leuk dat je belt’ en hun Nintendo even aan de kant te leggen; de nieuwe etiquette.
Een buurvrouw van mij is oma, ze 84+ en ze gaat gekleed in mantelpakjes. Ze is altijd keurig opgemaakt, met foundation en rouge. En ze heeft een iPad. Laatst kwam ze even langs omdat ze wat problemen had met haar modem. En ze zou net die avond met haar kleinkind een spelletje spelen, on-line.
De Buste vervangen door een IP-adres. De omvang van de Bustes nemen af, die van de IP-adressen toe.
Maar is het vooruitgang?
