Vanmorgen zag ik in mijn iCal-agenda drie keer de melding ‘pap overleden‘ staan, bij 20 november. Dat klopt niet. Hij overleed maar één keer. ‘Als je iets doet, doe het dan goed’, zou mijn vader zeggen maar aan de andere kant is het ook wel gebruikelijk. Om maar één keer te overlijden. En mijn vader deed dat in 2007.
Sindsdien is er geen dag voorbij gegaan waarop ik niet even aan hem denk. Of hem even mis. Of heel even wens zijn stem te horen. Even in zijn bruine ogen te mogen kijken, dat gaat te ver. Dat zou ik niet durven vragen. Dus dan koester ik de herinneringen waarbij ik dat wél deed; mijn vader in zijn stoel en ik op de grond vlak naast hem. Hij kon op een prachtige manier verhalen vertellen over het leven, of over zijn leven en ik hing altijd aan zijn lippen en vroeg om meer. Of nog een keer dat ene verhaal van……
Mijn vader was mijn leidraad, mijn spiegelbeeld en voorbeeld. Niet voor niets dronk hij op zon- en feestdagen Teachers. En ik kreeg daar ook wat van, toen ik de kennis van het respect en de waardering in me had. Van hem heb ik geleerd dat een situatie nooit bepalend mag zijn. Of dat confrontatie het antwoord is op angst. Of dat, wanneer het echt niet anders kan je je niet neerlegt bij een feit of ervoor wegloopt maar er vrede mee sluit.
Van mijn vader heb ik geleerd dat eerlijkheid een liefde is en de waarheid altijd in het midden ligt. En toch altijd weer te vragen: is het Waar? En hoe Waar is het dan voor jou, en hoe Waar is het voor mij?
Sommige mensen noemden hem ‘koppig’. Dat vervulde mij altijd met ongepaste trots. Ik liet deze mensen eerst rustig uitpraten en zei dan:
“Hij is niet koppig. Hij is Eigenwijs, heeft zijn Eigen Wijze, zijn Eigen Wijsheid”.
Het ‘ongepaste’ aan de trots was dat ik er dan achteraan dacht:
“En ik lijk op hem! De vrouwelijke versie van B.P. Riemeijer!”.
Mijn vader, die was vóór sterke vrouwen, tegen seksisme en eens, toen ik met hem sprak over het Mysterie Man aan mij vroeg:
“Nelleke, weet je wel wat het ergste is wat een Man kan overkomen?”
Ik dacht meteen aan impotentie.
“Dat hij moet toegeven dat hij fout zit”.
Ik keek hem met grote ogen aan, een moment geleden was ik immers nog in de veronderstelling een relatieprobleem te hebben. Maar ik had gewoon iets met een Man. En begreep de wereld weer een stukje beter, weer dankzij mijn vader.
Mijn vader was een dermate krachtig persoon dat hij voor hij dood ging iedereen steunde met de verwerking van het aankomende verlies terwijl hij het verlies was. Zich natuurlijk niet kon inleven in het overleden zijn en ook niet het verlies. Want we waren hem immers nog niet verloren.
‘I’m allways walking behind you’, zei hij, ‘for better and for worse’.
Dan als laatste een woordje aan de hemel:
Ik begrijp dat jullie hem hebben opgehaald en hem liever bij jullie hebben dan hier in het aardse leven. Dat gun ik jullie én mijn vader ook. Alleen- kunnen we dan nu alstublieft heel even bellen?
Wauw!