De Mythe van de Moederliefde II

Voor NumeRo Primo ben ik bezig met de productie van de theatervoorstelling ‘SHE-of de Mythe van de Moederliefde’. En het is met dit thema eigenlijk hetzelfde als wanneer je een nieuwe rode auto koopt. Ineens zie je het overal. Op tv flitsen programma’s als Buch in de Bajes, Het is toch je Kind of Ali B en de 40 Wensen voorbij. In het ene programma een omaatje wat beroofd is door een Marokkaan, ongetrouwd, geen kinderen dus zielig en in het andere programma een omaatje wat zichzelf niet geheel onschuldig noemt in de zin des woords omdat ze toch enigszins thuis is in fraude. Ook zonder kinderen maar op één of andere manier niet zielig. Het ene programma vertelt hoe moeder zeven jaar lang de kinderen heeft opgezet tegen de vader waardoor hij haar wel ‘voor de kop wil slaan’ en  in het andere programma kiest een vrouw ervoor om in detentie zwanger te raken en het kind de eerste drie jaar op te laten groeien in de gevangenis.
Nergens het beeld van de onvoorwaardelijke liefde van de spiegelende moeder waardoor het kind zich gerespecteerd voelt, in acht genomen zoals Alice Miller (psycho-analytica) dat zo mooi noemt, waardoor iemand harmonieus opgroeit. Veilig, en in vertrouwen. En niet voor de camera’s van Menno Buch komt te staan met strafblad, zonder kinderen. Of zonder de kinderen. Zij zitten de straf immers niet mede uit. Al met al mogen we voorzichtig vaststellen dat het moederhart niet geheel in eerste instantie de kant, of het belang,  van het kind heeft gekozen.
Als je gaat kijken naar het beeld van de moederliefde, zoals bij SHE, en naar hoe het ons in ons mensenlijk leven afgaat met het moeder- en kinderschap dan lijkt het woord Mythe steeds meer op zijn plaats. En lijkt het of juist de ruimte tussen beeld en werkelijkheid de gelegenheid schept tot vooroordelen.
Dat doe je toch niet- een kind krijgen in de bajes? Dat doe je toch niet- vader afschilderen als een klootzak waardoor de kids niet meer durven zeggen hem wel te willen zien? En hoe zit het eigenlijk met de ‘omaatjes’, de ‘oma’ die bestolen werd door een Marokkaan en de ‘oma’ die zich op het criminele pad begaf, wat fout afliep. De ‘omaatjes’ die geen ‘oma’ waren, enkel hoogbejaard. De ene zielig, de ander niet. Als slachtoffer is het blijkbaar zieliger om geen kinderen te hebben dan als daderes.
Duistere oordelen.
Maar- wat vinden deze vrouwen er eigenlijk van, om oma genoemd te worden? Voor hen geen vanzelfsprekendheid.

Lastig uit te roeien, vind ik, die vooroordelen. En vanuit de Mythe als waarheid, als universeel beeld in ons, geniet ik van Ali B en de 40 Wensen. Hier zie ik een gevoel van moederliefde, dat onvoorwaardelijke, die voor altijd en eeuwige acceptatie terug. Wat een concept. Een al dan niet oma, in de volle glorie van haar leeftijd met een wens en een verdwaalde, voormalig criminele activist, ja ook Marokkanen, in gesprek.
“Ja, ik hep vastgezete. Ja want ik had iemand neergestoke. Want ik was op de straat gaan leve. Vanwege me vader”.
“Nou ja ach jongen. Als je het maar niet weer doet hè. Het lukt je vast met de wens. Nog een boterham- ja dat hadden wij in de oorlog niet”. En dan in de camera:
“Nou, dat is lang geleden, dat iemand me gekust heeft. Haha. Het is ook best een knappe jongen ook”.