Ego-cursus (gratis)

Reizen met het openbaar vervoer geeft mij altijd de perfecte gelegenheid om wat mijmerend op mijzelf terug te vallen. Heden, verleden en toekomsten passeren moeiteloos terwijl ik rijtjeshuizen, afvalbakken en groenstroken aan me voorbij zie trekken. Complexe situaties, prangende vragen, spannende vooruitzichten- ze passen zich aan aan de cadans van de bus of de trein en inzichten verschijnen voor mijn geestesoog in hetzelfde ritme. Ontrafeld en in rust. En terwijl ik de motor van de bus hoor ronken, of het geluid van de trein over de rails, is het stil.
Ik hou van die momenten. Ik beschouw ze als leerzaam.
Laatst zat ik ook weer in de bus, met de zon aan mijn kant, mijmerend over ons mensen en hoe we ons gedragen terwijl de friettent, het water en het nieuw aangelegde trottoir aan me voorbijtrok. Net toen ik me afvroeg ‘waar gaan we toch heen’ voelde ik de bus stoppen voor een bushalte. Dat was jammer, want ik zat er net ‘in’ en keek op wie er binnenkwam.
Een redelijk grote, gezette vrouw met een Assistentie-hond (niet aaien, stond er op zijn rug) en een kleine, oudere dame met een rollator.
De dames namen tegenover elkaar plaats en ik was meteen helemaal weg van de hond, die in functie was, liefdevol aan het werk was en de uitstraling had van een prachtig wezen. Ik werd er helemaal gelukkig van.
“Waarom heb je een Assistentie-hond?”, vroeg de oudere vrouw met de rollator aan de gezette dame.
“Autisme en epilepsie,” antwoordde zij netjes.
“Ooooooh epilepsie,” zei de oudere dame, “maar dat heb ik ook”.
Zo. Daar ging in één klap de epilepsie van de gezette mevrouw van tafel.
“Maar ik heb niks tegen honden, hoor,” vervolgde de oudere dame, wijzend op de hond-niet-aaien.
En voilà, de Assistentie-hond was een doorsnee huis-tuin-en-keuken-hond geworden.
De gezette dame, met het autisme, keek de oudere dame nog steeds netjes aan maar zei even niets.
“Honden zijn altijd heel dol op mij. Ze komen altijd naar me toe, ik ben nooit bang” vervolgde de oudere dame. Het was duidelijk dat zij vreselijk interessant en heel bijzonder was.
Veel interessanter en bijzonderder dan de dame met autisme en epilepsie en die daarom  een Assistentie-hond had. Wellicht niet haar levensdroom.
De bus stopte bij de volgende halte. En beide dames stapten, de één met hond, de ander met rollator uit de bus.
“Ik loop met je mee,” hoorde ik de oudere dame zeggen.
De gezette dame verdween in zichzelf. De Assistentie-hond geduldig naast haar.
De bus zette zich in beweging, naar de volgende halte.

Gaan we daarheen, vroeg ik mij af, na deze spoedcursus ‘hoe maak ik mijzelf belangrijk ten koste van jou?’. Gaan wij daarheen met ons mensen en hoe wij ons gedragen?
Bij de volgende halte moest ik eruit. Maar ik vergat op het knopje te drukken.