Instead of Chocolate, uit Hoofdstuk 2: Ik wil je landelijk
2.1. Hester de Mannenpester
‘Ik sta overal voor open, en jij’, was de prangende vraag van het heerschap.
Mijn benen kruisten zich onwillekeurig maar wel heel snel.
‘Ja, ik ook, behalve voor jou,’ wilde ik terugschrijven en typte: ‘Ik kijk een beetje rond, meer niet’. Hij begreep meteen dat het NOPE was en daarmee was de eerste chat zeer vlot weer afgesloten. Succesvol, vond ik zelf.
De volgende man schreef alleen ‘wow’.
Ik verwachtte bij hem geen verdere communicatieve vaardigheden dus ik schreef één eenvoudige, begrijpelijke zin terug:
‘Dat was kort’.
Ik kreeg hierop geen reactie meer waardoor zowel mijn verwachting als mijn conclusies uitkwamen. Met een andere man had ik wel een wat meer inhoudelijke chat. Het ging over het ‘waar woon je’ en ‘wat doe je’, althans hij typte:
‘Wat spook je zoal uit?’.
Nu ben ik paranormaal geaard dus ik schreef terug:
‘Ik heks wat in het rond’.
Ik vond dit zelf erg leuk gevonden maar deze man liet vervolgens helemaal niets meer van zich horen. Blijkbaar ging het wat in het rond heksen hem veel te ver en zag hij verder van de match af. Ook met een andere man verliep het chatten niet soepel. Op het ‘waar woon je’ van mijn kant wilde hij zich graag laten voorstaan op zijn woonsituatie, maar de T9 gaf dit een geheel andere wending.
Wat ik te lezen kreeg op de chat was: ‘Ik wil je landelijk’.
‘Woonboerderij’.
En ineens stond Hester de Mannenpester, uit John Irving’s Bidden wij voor Owen Meany, in mij op. Hester is het nichtje van de hoofdpersoon en groeit op tussen allemaal jongens. Drie broers, haar neef John en zijn vriend Owen. Om zichzelf staande te houden moet ze af en toe paal en perk stellen aan het mannelijk gezelschap. Dat doet ze door hun ballen om te draaien wanneer ze over haar grens gaan. En dat helpt. Het geeft zelfs het gewenste effect.
“Zo,’ schreef ik terug, ‘je begrijpt natuurlijk wel dat je nu een bepaalde indruk op mij maakt’.
‘Wat zijn je hobby’s?’, vroeg hij.
Maar zo werkt dat niet bij Hester de Mannenpester en het voelde ook erg alsof zijn moeder, in keukenschort en met deegrol achter hem stond en meelas.
‘Ja, dat gaat alweer helemaal verkeerd,’ zei moeder, ‘vraag maar snel wat haar hobby’s zijn’.
‘Ik moet hier eerst even over nadenken, over de indruk die je nu maakt’, schreef Hester terug. ‘Vraag maar waar ze woont, je moet wat belangstelling tonen,’ sprak moeder.
‘Waar woon je?’ typte hij netjes.
‘Nou,’ zei Hester de Mannenpester, ‘je wil me landelijk. Schandelijk. Ik laat dit bezinken en misschien, misschien kom ik er nog op terug’.
‘Okee, goed’, schreef hij toen moeder even niet keek. Nog dagen heeft hij gewacht op mijn antwoord na mijn bedenktijd.
En uiteindelijk heeft moeder de match met Hester de Mannenpester opgeheven. Jammer.
