Uit hoofdstuk 9, Opperdepop, 9.3. de Tindercrisis.
Wat eraan vooraf ging: “.….denderde in het zwarte gat van de liefdeloosheid, van de schijn en van wat lijkt. Warm lijkt op warmte. Lief lijkt op liefde. Intiem lijkt op intimiteit. Maar het is het niet“.
9.2. Tindercrisis
Tip 8: Onthoud, ook wanneer je het vergeet, dat alle mannen bier kunnen drinken, op de grond spugen en ‘kut’ roepen.
(Motto van Ron van de brommerclub; zo zijn mannen nu eenmaal).
‘Net als de voorbeeldvaders,’ voegde Freya daar later aan toe.
‘De voorbeeldvaders?’ vroeg ik.
‘Ja,’ zuchtte Freya, ‘van die voorbeeldige vaders die niet kunnen appen of bellen wanneer ze de kinderen hebben. Maar wanneer ze de kinderen niet hebben….dan zie je ze met een vis of een ski, hangen ze aan een berg….dat soort types’.
Ik begreep meteen dat ze het type vader bedoelde wat het woord ‘beffen’ niet in de mond neemt maar zijn kans erop wel regelt, wanneer de kotertjes in bed liggen. Zodat hij ook nog iets te doen heeft in het vrijende weekend zonder de kotertjes.
‘Ik moet gewoon afkicken,’ zei ik, ‘van al die appjes en die aandacht’.
‘Het is ook geen manier van doen om tot in je bed plat-ge-appt te worden om daarna ineens niets meer te horen’, vond Freya.
Ik vond dit erg goed geformuleerd.
Volgens haar draaide het allemaal om omgangsvormen, en gingen die omgangsvormen verloren door dating, door Whatsapp en vooral door Tinder.
Op dat moment vond mijn bovenbuurvrouw van 84 die altijd alles weet, het nodig mij een ouderwetse sms te sturen. Hierin stond:
‘Elk wezen ziet, hoort en beleeft alles op zijn of haar eigen wijze. Misschien niet vanuit dezelfde liefde maar wel vanuit hetzelfde mens-wezen. En is daarmee dus universeel’.
Ik ging bij haar langs en wij stelden vast dat er niet zo veel was veranderd sinds zij zich had laten zoenen door een onbekende man in een treincoupé. De mannen gingen voor hun fantasie, de prooi, de jacht, het verorberen van het vlees en het trofeetje boven de haard. Namen daarna een biertje, spuugden op de grond en riepen een paar keer ‘kut’.
De vrouwen hadden sinds de treincoupé in wat feministische golven gezwommen, hadden zich door de seksuele revolutie heen gesekst en hadden de emancipatie zo goed en zo kwaad als het ging geïntegreerd. Om daarna te kunnen zeggen: we zijn toch allebei volwassen? Dan kunnen we toch ook op die wijze met elkaar omgaan?
De mannen kunnen het niet, het is niet hun wezen, vond de bovenbuurvrouw.
Ze zijn gewoon blijven steken, in 1803, vond ik. Waarop Freya later zou zeggen dat ze 1603 iets meer in de buurt vond komen.
Roos begreep mijn afkick-periode maar vond het geen zaak om van wakker te liggen. In plaats daarvan vuurde ze meteen een Tindertip op mij af.
Tip 9 (Roos): Wacht niet af! Zeg wat je wil! Neem initiatief, blijf in je kracht!
(Willekeurige volgorde).
‘Niet gaan zitten wachten, hoor’ zei ze.
‘Maar ik wacht nergens op,’ zei ik.
‘Wat wil je!’ riep Roos.
‘Wat wil ik….ik vind het best, deze ene date. Zou het ook wel leuk vinden hem eens te zien zonder die spanningsboog van vijftien dagen. Misschien wel twee keer. Maar niet te vaak,’ antwoordde ik.
‘Dan zeg je dat toch!’ riep Roos.
‘Ik weet het niet meer!’ riep ik terug, ‘hij pakt bier uit mijn koelkast!’
‘Blijf in je kracht!’ riep Roos.
‘Ik heb geen zin om involved te raken in hem, zijn leven of ingelijfd te worden in zijn omgangsregeling!’ gilde ik terug.
‘Dat hoeft toch helemaal niet, we zijn toch volwassen mensen?’ vroeg Roos.
1603.
‘Denk je dat je hem nog eens ziet?’, vroeg ze.
‘Het zou me niet verbazen wanneer hij me nog eens appt, als hij zich verveelt,’ zei ik.
En dan zeg ik ja. Nog één keer. Misschien.
Roos lachte. Zij had in ieder geval nog een date met wie zij ‘als volwassen mensen’ omging.
En verder, vroeg ik.
‘Ben ik aan het wachten,’ zei ze.
‘Wachten?’ vroeg ik verbaasd.
Ik begreep dat het vrouwelijk proces van de date met Wederzijds nog steeds in volle gang was.
Tip 10: Wanneer je aan het (af)wachten bent, laat dat dan een bewuste keuze zijn. Vertel het tegen niemand of ga met een vriendin koffie drinken. Ga terug naar Tip 7.
