Komkommertijd

“Hij is te slap,” zei mijn Lief, “voel maar”. Ik voelde en inderdaad, de basis was stevig te noemen maar daarboven werd het ronduit slap. “Dat is niet lekker,” zei hij en ik bood meteen aan een andere te pakken. Met het stevige gedeelte van de komkommer in mijn hand liep ik terug naar de groente-afdeling. Onderweg, zo tussen de tandpasta en de wattenstaafjes passeerde ik een jongeman die ongegeneerd opmerkte: “Nou, zo één heb ik nog nooit gezien”.
Ik keek naar hoe mijn hand de komkommer omvatte en ja; voor deze associatie was niet zo heel veel verbeeldingskracht nodig. Op de terugweg, met een grondig op hardheid onderzochte komkommer, kwam ik hem weer tegen. Dit keer glimlachte hij alleen wat wazig waar ik uit opmaakte dat ook hij nog steeds bezig was met de komkommer.
Bij de kassa aangekomen legde ik hem op de band en vertelde mijn Lief over de opmerking van de jongeman die nu vlakbij de kassa naar de schoenveters stond te kijken. De caissière vond het daarop nodig op te merken dat het vandaag twee komkommers waren- voor de prijs van één.
“Maar ik ga niet weer langs die jongen met een komkommer,” zei ik stellig terwijl ik mijn vriend zàg denken: ‘maar het is gratis’.
“Ik bel wel even naar de service-balie,” zei de caissière die inmiddels een redelijke blos had gekregen waarmee ze een hoog niveau van voorstellingsvermogen verried. Ze pakte de telefoon en zei:
“Willen jullie voor deze mensen aan kassa zes nog even een komkommer halen, het is twee voor de prijs van één”.
“Een harde,” vulde mijn Lief aan, “het gaat om een harde komkommer”.
“Het gaat om een harde, ze willen graag een harde komkommer,” zei de cassiére met nu een blos tot in haar nek. Op dat moment keek ik richting service-balie en zag ik drie paar ogen buitengewoon nieuwsgierig in zich opnemen welke mensen het betrof, die specifiek een harde komkommer wilden hebben. Tja. Wat doe je op zo’n moment van oogcontact- knipoog je, zwaai je met de komkommer, kijk je heel verbaasd in het rond? Ik besloot mijn meest neutrale gezichtsuitdrukking aan te nemen waarin toch ook een boodschap te lezen was die luidde: ‘nee, ik doe het niet met een komkommer‘.
Dat was tevergeefs want toen we bij de balie aankwamen, zag ik drie inmiddels net zo blozende dames als de caissière denken: ‘daar heb je die mensen van die komkommer‘.
Nu kom ik vaker bij de service-balie, om sigaretten te halen. Zij kennen mij daar. Ik vraag er altijd twee, zij weten mijn merk, vragen altijd of ik de Large wil en ik zeg dan altijd ‘ja’. Dat zien ze nu vanuit een geheel ander perspectief, vrees ik. Nu hoef ik daar natuurlijk nooit aan te geven of ik een pakje slappe, harde of lange peuken wil, maar toch.
Voor nu doe ik het maar even rustig aan met mijn pakje. En de komkommers liggen gemoedelijk naast elkaar in de koelkast (onderste lade). Dat is goed voor hun temperatuur.