ADHD-vogel

Ik woon in het territorium van een ADHD-vogel. Een ADHD-merel om precies te zijn en dan van het mannelijke soort. Hij fliert en fluit vanaf het dak links en het dak rechtsvoor en soms vanaf het balkon van de bovenbuurvrouw. Best knap ook, wat hij doet aan fileren en fluiten; hij doet het alleen heel erg lang en heel erg hard.
Het is onmogelijk om je nog met iets anders bezig te houden dan met de ADHD-vogel. Dus misschien heeft hij ook wel een soort narcistische inslag en dwingt hij op die manier af dat alle aandacht enkel en alleen op hem is gericht. En is dit tevens de reden waarom hij nog steeds geen romantische partner heeft. Vrouwelijken houden in de regel niet van mannelijken, van welke soort dan ook, die een narcistische weg hebben ingeslagen. En toch hoop ik elke dag een bruine mereldin aan zijn zijde te zien en activiteiten die een hoge mate van nesteldrang vertonen, zodat we hier in de buurt even verlost zijn van zijn aandachttrekkerij.
De ADHD-vogel zit nooit in de boom voor mij. Dat is immers het huis van een duivenstel die daar elke zomer bivakkeren. Hij is weggejaagd, door hem. Zij was allang blij met het incident want voor haar betekende het even rust. Hij, de doffer, is namelijk erg verliefd op haar en wil dat constant bewijzen. Dus zij gaat telkens een tak lager zitten waarna hij weer gezellig aanschuift. Waarna zij weer een tak lager gaat zitten, en hij weer gezellig aanschuift. Tot ze wegvliegt maar hij vliegt daar gewoon als een speer weer achteraan. Dus misschien is hij ook wel een beetje jaloers van aard en mag de ADHD-vogel daarom niet in de boom zitten. Of het is toch puur de geluidsoverlast.
Dankzij de ADHD-vogel kijk ik aardig wat rond, in de natuur rondom mijn huis. En ontdek hele culturen van merels, duiven en kraaien. Van de kraaien mogen de duiven bijvoorbeeld weer niet op het dak rechtsvoor zitten. Ze hippen dan richting de duiven (zij begint dan onrustig te bewegen, ‘komt een kraai aan, doe iets!’) totdat ze met hun lijf de duif een zetje kunnen geven, van de richel af. De duif blijft eerst stoer zitten maar vlak voordat hij een zet krijgt, vliegt hij weg. Waarop zij ineens halsoverkop ook moet wegvliegen. En daar baalt ze van, dan kan je aan het smoeltje zien, ineens zo’n onverwachte actie en zo belanden ze dan weer samen thuis, in de boom.

Nu is er niemand te zien, hier buiten. De duiven zijn niet thuis, geen kraaien op het dak. Zelfs geen gans in de lucht.
Alleen de ADHD-vogel zit op het dak aan de linkerkant. En fliert en fluit alsof hij alle meisjesmerels in Zutphen en omstreken wil bereiken. Ik trek me ook maar even terug, net als de kraaien en de duiven. Misschien maar even muziek luisteren in huis, met een koptelefoon op. En dan niet iets van Berdien Stenberg.