Pech in nood

In mijn volgende leven word ik monteur. Want het lijkt me zo’n heerlijke ontspannen en dankbare baan. Vandaag kwam ik met ‘pech’ te staan, zoals dat heet maar in werkelijkheid bevond ik mij in een noodsituatie. Ik was posters aan het ophangen in scholen, er stonden er twintig op het lijstje, voor de jeugdgroep toneel die in september begint. Het is al bijna vakantie en het ‘haastige spoed is zelden goed’ ontmoette hier haar uitzondering.
Bij school 13 zei de auto ineens niet ‘wroengg, wroenggg’ maar ‘prrrr, prrrr’. Op zich niet wereldschokkend maar door het ‘prrr, prrr’ startte hij niet. Wat hij bij ‘wroengg, wroenggg’ wel doet. Eerst geef je hem nog het voordeel van de twijfel; hij heeft het warm, hij is te moe. Je pakt het ontspannen op. Vervolgens begint de klok te tikken, je vingers te trommelen en je begint rond te kijken of je iemand ziet die de auto kan duwen. Naar school 14.
Er staan een paar meiden voor de school die een selfie willen maken maar één van de meiden geeft aan ‘er vandaag niet uit te zien’ dus dat gaat niet door.
“Hee jongen,” roept het meisje van de selfie naar een jongen die verderop in het gras zit.
“Zit je in de tweede?”
“Nee,” antwoordt hij.
“O…..dan laat maar…..”.
Ze komen niet duwlustig over.
Dan toch maar de garage bellen, die doorverwijzen naar de pechhulp die dan weer contact opnemen met diezelfde garage, die dan weer langs gaan komen. Over driekwartier-of-zo.
Maar ik heb helemaal geen pech. Over pech kan je heel schouderophalend zeggen:
“Nou, jammer dan. Volgende keer beter”.
Pech is juist iets waar je niet over jammert. Ik bevond mij in nood, in en nu-of-nooit-situatie, school 14, school 15, tiktiktik zei de klok.

En toen gebeurde het toch.
Er stopte een auto en er stapte een man uit in een blauwe overal.
“Hahahaaaa”, zei hij, “ik was er al voorbij gereden”.
Die opmerking had hij achterwege mogen laten, gezien de crisis waarin ik mij bevond.
Hij stak zijn arm onder mijn motorkap en trok hem ook meteen weer terug.
Wroenggggg, zei mijn auto.
Was het eigenlijk Yomanda??
Hoe was dit mogelijk??
Al mijn energie brak weer los in mij, ik had het gevoel dat ik licht gaf en riep:
“Dankjewel, dankjewel, dankjewel!”
Hij glimlachte enorm en na dit wonder namen wij afscheid.
Geen tijd meer voor school 14, 15 tot en met 20 maar zielsgelukkig.

Daarom wil ik mijn volgende leven monteur worden. En zelfs in een blauwe overal iedereen gelukkig maken.