Spiritueel geneuzel

Al tijden doe ik vreselijk mijn best om van mijn allergie af te komen. ‘Allergie’ als in een enneagram, een persoonlijkheidsmodel of zoals zij dat zelf zeggen:
‘Een feest van herkenning’. Dat feest gaat nog steeds volkomen aan mij voorbij want mijn persoonlijkheids-allergie heeft betrekking op spiritueel geneuzel. En allergisch als ik ben, vind ik snel iets spiritueel geneuzel. Terwijl ik een praktijk voer onder de naam Spiritueel Consult.
Het geeft te denken.
Volgens zo’n enneagram ben je je allergie zelf, iets wat ik dan ook totaal geen feestvreugde-verhogende opmerking vind. Ik word er alleen maar nog allergischer van.
Wanneer ik vertel dat ik hoofdpijn heb en iemand begint dan meteen over een chakra, veelal zonder een enkele vraag te stellen, dan heb ik het al gehad. Wanneer ik mijn been breek, is dat ook niet leuk voor m’n chakra maar ik ga wel naar het zeer westers georiënteerde ziekenhuis. Met röntgenapparatuur. Geen healing, alstublieft.
Mensen die steevast de oorzaak voor de problemen nu wijten aan een vorig leven, dat geeft me ook de kriebels. Het komt vrij weinig voor dat het Hogere iemand in dit leven maar laat zoeken en sollen om, als in een soort klucht of een slechte detective, te mogen concluderen dat het probleem niet oplosbaar is. Want het was in het vorige leven.
Dingen als ‘het wordt me ingegeven nu niet naar de afspraak te komen, ik moet tijd besteden aan mijzelf want ik heb zusenzo-kaart getrokken’, dat soort spiritueel geneuzel is voor mij het summum. Daar krijg ik echt een complete allergische aanval van.
Of nog zo één:
“Ik weet niet of ik morgen (nog meedoe, vuilniszakken buiten zet, kom oppassen) want ik leef alleen in het nu”.
Neem je verantwoordelijkheid, denk ik dan, en praat normaal.
Nu werd ik laatst betrokken in een soort levend enneagram, bij toeval.
En ik raakte daar in gesprek met een vrouw die al lange tijd een relatie had met een man, kinderen had en al ongeveer dertig jaar werkte bij hetzelfde bedrijf. Ze had al meer dan tien reorganisaties meegemaakt maar ze bleef daar zitten.
“En,” zei ze, “ik zorg ervoor dat ik elke dag met plezier naar mijn werk ga. Het lukt niet altijd maar meestal wel”.
Enneagrammatisch gesproken (ik hoop dat dit woord wordt opgenomen in de Dikke van Dale) was zij mijn opposite, mijn tegenovergestelde. Ik zou dit niet kunnen, hier totaal niet toe in staat zijn.
En nadat ik mijn bewondering had uitgesproken hoorde ik mijzelf zeggen hoe gelukkig ik was met mijn turbulente leven, de verschillende relaties die ik heb gehad, de vele werkplekken en opleidingen, de vele plaatsen en huizen waarin ik heb gewoond en hoe ik telkens weer in mijn leven iets anders ben gaan doen. Hoe alles bij mij dan weer op vreemde wijze bij elkaar komt en alles in mijn leven zinvol blijkt te zijn- al wist ik dat eerst juist niet.
Ik zei tegen haar dat het bij mij zo is dat wanneer mijn leven van ’toevalligheden’ aan elkaar hangt, ik het allergelukkigst ben. Want ik ben dan in verbinding, ik zit in een stroom, ik heb vertrouwen. Het is goed, het is mij. Zo ben ik theater gaan maken, zo ben ik foto’s gaan lezen. Zo heb ik mijn Lief ontmoet. Vertelde ik blij.

En nu vraag ik me echt af of zij tijdens ons gesprek een moment had waarop ze dacht:
“Wat een ongelofelijk spiritueel geneuzel“.