De vrijatieve inval

Mijn Lief en ik hebben samen de woonkamer heringericht. Samen. Een zware dag waarin wij elkaar vergeven hebben (vaak) en het resultaat ernaar mag zijn. Wij liepen tegen onze man/vrouw-verschillen aan en of het nu nature or nurture is, bij het herinrichten van de woonkamer doet dat er niet toe. Het is de praktijk die telt.
Alleen al bij het idee van de herinrichting haal ik enthousiast kasten leeg, schuif de tafel naar zijn misschien wel toekomstige plek en ga dan temidden van Chaos (een Situatie waarbij alles Door Elkaar Ligt) onder het genot van een sigaret wachten op creatieve, inspirerende invallen. Over hoe het nu verder moet.
Maar toen zag ik ineens mijn Lief met een meetlint.
“Wat doe je?”, vroeg ik.
“Ik meet de bank op”, zei hij.
Dat begreep ik niet. Ik zag geen voor de hand liggende reden om de bank op te meten. Daarna legde hij de meetlat langs de kast.
Het kwam, vertelde hij, omdat ik had geopperd de kast naast de bank te zetten.
“Maar dat probeer ik gewoon uit,” probeerde ik nog. En maakte mijn sigaret uit.
Dat vond mijn Lief niets. Er werd eerst gemeten. En bij helder resultaat volgde de volgende stap. Anders had het geen zin.
Terwijl ik buiten een nieuwe sigaret aanstak begreep ik dat onze mannelijke en vrouwelijke zijns-wijzen aan het botsen waren. En dat SHE er heel goed over na had gedacht voor Ze ons mannen en vrouwen op de aarde had gezet. Vooral ook in verband met voortplanting.
Mannen doen immers dingen anders. Ze meten inderdaad banken op maar dat heeft te maken met hun oplossingsgerichtheid. Zo helpen ze mee. Dat doen ze ook in gesprekken. Een man zal een andere man altijd helpen door te zeggen:
“Dat fiks ik wel even voor je” of “dan moet je Pietje bellen”.
Een man zal een andere man nooit in verlegenheid brengen door te zeggen:
“Maar wat zit je nu echt dwars?”.
Dat is een vrouwending, en als vrouw-zijnde is het een prettige vraag wanneer je de woonkamer aan het herinrichten bent.
SHE heeft erover gefronst, toen ze bedacht hoe alles in te richten op Aard in verband met zwangerschap. Met name om het te worden. Wanneer een man immers zwanger zou willen worden, zou hij daar een wiskundige kansberekening op loslaten om een indruk te krijgen van zijn kans op succes. Op een efficiënte, snelle manier. Hij wil dat eerst meten. Nu bestaan die wiskundige kansberekeningen waarbij de conclusie luidt: nihil.
Toch worden we zwanger.
Meetbaar, wiskundig , zwanger worden, bestaat niet. Een man zou daarom meteen concluderen dat hij zijn succes elders zou moeten zoeken. Met veel meer kans van slagen. Zwangerschap zou te weinig om het lijf hebben. Ons ras zou uitsterven.
De samenwerking tussen mijn Lief en mij verliep beter toen hij onkruid ging wieden, uit de oprit. Ik verschoof de stoel een beetje-zus-en-zo, de kandelaars een beetje-zus-en-zo en ruimde de tafel op (die nog op dezelfde plek stond, ongeveer).
Wanneer een vrouw zwanger wil worden, volgt zij haar gevoel. Ze berekent helemaal niets. It comes and goes. Met een anker in het gevoel. En in de overtuiging dat wanneer je je hand uitsteekt, je het kan pakken.
Even wachten op de vrijatieve, inspirerende inval. Bij mannen voerde SHE in: ‘gewoon veel en vaak’. En er kon niets meer mis gaan.

Het paste, exact. De bank naast de kast.