Romantiek

Van mijzelf uit, ben ik niet zo romantisch aangelegd. Maar ik hou er wel van. Mooie gedekte tafels in luxe restaurants met prachtige wijnglazen en kaarslicht. Een knappe man met een glinsterende glimlach die in prachtige bewoordingen zijn liefde voor mij omschrijft. Dat is mij wel eens overkomen en ook dat ik de romantiek erin zag. Ik hield het alleen niet vol.
Bij ‘voor altijd’ en ‘meteen toen ik je mooie zusenzo zag’ begin ik langzaam blauwpaars aan te lopen. Of ik onderbreek zo’n liefdesverklaring door op mijn oversized wijnglas te wijzen en me hardop af te vragen waar de goudvis is. Of ik heb ineens ‘ik vind jou ook erg aardig’ gezegd op het verkeerde moment. Dan stopt de romantiek. Meteen.
Ik heb mij wel eens afgevraagd waarom ik niet romantisch ben aangelegd terwijl ik er wel van hou. Ik vrees dat ik eigenlijk wel heel romantisch ben maar dat de kunde mij is afgenomen. Door negatieve ervaringen.
Al op jonge leeftijd moest ik immers meemaken dat ik afgewezen werd en het voorgenomen huwelijk afgeblazen. Dat laat zijn sporen na. Ik was drie en het was vanwege mijn poepbroek.
Daarna is het eigenlijk nooit meer goed gekomen met mij. Alles wat ik probeer te bewerkstelligen aan romantiek loopt op een fiasco uit.
Zo had ik eens een spotje wat gedraaid om een zwoele sfeer te creëren. Al tijdens het zoenen bleek deze echter in aanraking te zijn gekomen met een bolletje wol. Zodat het vuur zich voornamelijk lokaliseerde bovenop de kast en ik in plaats van de romantiek in paniek met mijn gieter de brand probeerde te blussen. Waarna ik in dezelfde paniek de natte bol uit het raam wierp, rakelings langs de neus van een argeloze voorbijganger die daardoor bijna stierf aan een hartaanval. Hij had het natte (blauwe) bolletje niet verwacht.
Of de date met een ontzettend onderhoudende, knappe man in een chique Italiaans restaurant. Die heel koel afscheid nam. Ik begreep er niets van. Maar thuis gekomen concludeerde ik dat het mijn oranje kin moest zijn, van de spaghetti. Wat geen romantiek had gegeven.
Ook had ik eens een zwaar sexy, doorschijnende pyjama aangeschaft. Voor een weekend met mijn Lief, in een hotel. Na het eten drapeerde ik mijzelf, vers gedoucht, in de pyjama op het bed.
En viel in slaap.
Ik geloof dat mijn Lief nog even naar mij gekeken heeft, door de pyjama heen. Daarna is hij naar de hotelbar gegaan om bier te drinken. Alleen.

Een paar dagen geleden kreeg ik ineens een sterke impuls van romantiek. Zomaar ineens.
‘Vecht er niet tegen,’ zei ik tegen mijzelf, ‘laat het verleden los! Gooi het eruit!’.
“Je bent de Allerliefste,” zie ik tegen mijn Lief. Ik keek daarbij erg zwoel, althans dat was wel de bedoeling en tuitte vast mijn lippen voor de onoverkomelijke, onvergetelijke, onbeschrijflijke zoen die zou volgen.

“Ik zie een snotje in je neus,” zei mijn Lief lief.