Pas nu begin ik eindelijk een beetje te begrijpen wat mijn vader bedoelde met dat hij best een zwaar leven had. Met vier vrouwen om hem heen. Ik zag dit niet zo. Ik zag ons dochters als aardige, makkelijke, meegaande meiden. Ook toen wij pubers waren en mijn vader dit zuchtend aan het zware leven toevoegde.
Sinds gisteren echter heb ik een vader meegemaakt met slechts twee vrouwen om hem heen. Waarvan maar eentje een puber. Maar dat dit zijn leven onomstotelijk zwaar, bijna ondraagbaar maakte, dat heb ik gezien. En het was onomkeerbaar, onherstelbaar.
Mijn vriend en zijn dochter waren gisteren bij mij thuis.
Mijn vriend lag daarbij op de bank onder een aantal plaids met een muts op, zeer koude handen en een nogal heet uitgevallen hoofd. Griep. Nu is hij niet van het kleinzerige. Juist niet. Het verdient de aanbeveling hem op de bank vast te binden omdat hij anders alsnog boodschappen gaat doen, koken en de tuin schoffelen. Zonodig.
Dus met moed, beleid en doorzettingsvermogen manipuleerden zijn dochter en ik ons naar de supermarkt terwijl hij thuisbleef. Nam ik zijn plaats in in de keuken en knutselde daar een heuse pan spaghetti in elkaar die zij lekker vond en waarvan hij zei:
“Ik proef niks”.
Na het eten nam papa snotterend zijn hangplek op de bank weer in waardoor dochter en ik ineens tot de conclusie kwamen dat we zakdoekjes waren vergeten. Zij bood aan ze alsnog te gaan halen.
“Ach,” zei ik, “als je toch loopt, neem dan zo’n bakje olijven mee. Met basilicum. Dat vind jij ook lekker”.
“En goh,” vervolgde ik, “er is ook nog zalm, dan kunnen we leuk toastjes maken vanavond”.
“Ja,” glimlachte ze, “en dan neem ik voor papa keelpastilles mee”.
Waarop wij vervielen in de slappe lach. Als maar liefst twee pubers en niet eentje en een aardige, redelijke, volwassen vrouw met inzicht, overzicht en vooral ook medeleven.
Nee, wij liepen whahahahoehoehoe krom door de kamer en hielden onze buik vast. En dit werd erger naarmate papa toch behoorlijk verbouwereerd met zijn waterige blauwe oogjes in dat behoorlijk rode hoofd in het rond keek.
Hielden wij niet op?
Nee!
Whahahahoehoehoe! Keelpastilles!
Dochter vluchtte met tas en pinpas het huis uit, ik probeerde met de telefoon voor mijn hoofd geen hikkende geluiden te maken. Wat resulteerde in een soort onderdrukt ‘grrmpfffa-a-a-oe-oe’.
“Dat was niet leuk, hoor” zei hij.
“Sorry-y,” piepte ik.
Nu is het niet de eerste keer, dat papa zo door de mangel werd gehaald. Door ons. Al eerder is hij eens met een snoekduik languit op het bed beland omdat er bij het voeteneind twee laarzen stonden. En wel zodanig opgesteld dat ze zijn blinde hoek totaal in beslag namen. Dus wij hoorden hem ‘gloeiende, gloeiende enzovoort’ en dat dit maar liefst de tweede keer was dat hij onvrijwillig languit op het bed was beland. En, nu kwam hij de kamer binnen, had hij niet gezegd dat die laarzen daar niet mochten staan?!
Maar wij hadden het beeld van papa-languit ‘gloeiende, gloeiende’ in ons hoofd en het enige wat we deden was keihard lachen. Een reactie overigens die papa totaal niet had verwacht. En ook niet goed kon verwerken.
Nog weer een andere keer hoorden we ineens een föhn. Papa met een föhn, vroegen wij ons af en we deden dit zonder woorden. Een blik was voldoende. En hielden ons gezicht in de plooi toen hij nietsvermoedend de kamer binnenkwam.
“Was je je haar aan het doen,” vroegen we onschuldig. Om zonder het antwoord af te wachten “welk haar,” te joelden en in katzwijm te vallen.
Whahahahoehoehoe!
Vader vroeg zich overduidelijk af of het nodig was, zo hard en zo lang te blijven lachen. Nee, vast niet maar we deden het.
Sindsdien vallen we hem ook te pas en te onpas lastig, met opmerkingen over zijn haar en dan vooral zijn (achterovergekamde?) ponnie.
Zijn dochter heeft hem zelfs met kerst een haarband gegeven, in verband met zijn ponnie.
Whahahahoehoehoe.
Wij vonden dat uitermate grappig.
Vrouwen zijn vreselijk, besef ik me nu. Maakt niet uit hoe oud of jong ze zijn of ‘ook nog’ puber. Vrouwen zijn vaak onaardige en vooral ook onnavolgbare wezens. We zeggen ook wel ‘sssssorry-y’ maar we menen het niet. En we gaan gewoon door met ons onuitstaanbare gedrag.
Maar pap, nu ik er toch iets meer van begrijp, wil ik alsnog aan jou een oprecht gemeend excuus maken. Vier vrouwen. En dan ook nog pubers. Nee, makkelijk zal het niet zijn geweest. Komt-ie dan:
SORRY.
