Onacceptabel

Onacceptabel is het, hoorde ik vandaag van de NOS, dat mensen met kanker worden doorgestuurd naar een ander ziekenhuis. In verband met het kostenplaatje. Of domweg hun, inderdaad dure, behandeling mislopen. Misschien moet er wel ‘scherper gekozen’ worden, zo wordt gedacht en moet er meer gekeken worden naar leeftijd, leefwijze en ja dan toch ook: naar de verzekering. Een mevrouw die hierover wordt geïnterviewd, vanuit Washington, heeft wel een idee over het ‘scherper kiezen’. Ik hoop maar niet dat ik aan haar bureau kom te zitten, mocht ik kanker krijgen.
Wanneer je een gezin hebt met jonge kinderen, meldt zij, ja dan is het wel fijn wanneer je nog drie of zes maanden extra hebt te leven. Maar als dat niet zo is, en je leven is toch al voltooid tja, dan ligt de keuze voor de hand. Over wie behandeling krijgt.
Nu ben ik een redelijk aantal mensen verloren aan kanker en er was er niet eentje bij die zei: ‘Nou het komt me eigenlijk niet zo slecht uit. Mijn leven was toch net voltooid’. Het maakte daarbij niet uit of zij wel of geen kinderen hadden.
Mevrouw kan ook bedoelen, dat was een beetje onduidelijk in het verhaal (‘je hebt geen kinderen en je leven is voltooid’), dat zij vindt dat wanneer je toch geen kinderen hebt, je je leven wel als voltooid kan beschouwen. Een soort ‘missie mislukt, volg EXIT’.
Lastig.
Ik zie me al zitten, voor deze mevrouw.
“Mevrouw, ik zit middenin een theaterproductie, het beste wat ik tot nu toe heb gemaakt. Het gaat om maatschappelijke boodschappen, het geluk en welzijn in deze wereld en echt, echt mevrouw; ik heb nog drie maanden nodig, gun mij de behandeling!”.
“Ach mevrouw Riemeijer, dit soort gesprekken voer ik de hele dag door. Sorry- geen kinderen, geen behandeling”.
“Maar voor hoeveel kinderen van anderen heb ik niet gezorgd, in mijn leven, telt dat dan niet mee?”
“Dat kan ik hier niet aankruisen. Daar is geen vakje voor”.
“Geen opmerkingenveld…niet iets dat u….”
“Nee mevrouw Riemeijer, het houdt hier gewoon op. Vergeet u niet uw parkeerticket af te rekenen? Onze ervaring is dat veel mensen na zo’n gesprek als dit hun parkeerticket vergeten af te rekenen. En dat genereert dan meteen massa’s nieuwe problemen. Heel vervelend”.
Onacceptabel.
Onacceptabel dat er ook maar iemand is die ‘de kwaliteit van leven’ invult voor een ander. Geen kinderen, te oud, wel eens een joint gerookt of alleen basis-verzekering (omdat je bijvoorbeeld in de bijstand zit of je baas geen zin heeft om opslag te geven vanwege de crisis).
Jamaarerisgeengeld. Om al die behandelingen te betalen. Er is geld zat. Het is een kwestie van regelen, dat het geld daar komt, wat wij als maatschappij een bijdrage vinden tot de kwaliteit van leven. En dat is onderzoek en behandeling van kanker. Voor iedereen.

‘Want je wil toch dat je kinderen een herinnering aan je hebben’, zei de mevrouw uit Washington. Maar welke, beste mevrouw? Van papa of mama onder de morfine? Weggekwijnd, geen spieren meer, alleen nog kunnen liggen, worstelend met het sterven, hallucinerend vanwege nog meer morfine. Geen verhaaltje voor het slapen gaan. Welke herinnering bedoelt u precies? Welke kwaliteit van leven? Voor wie?

“Geen mens is illegaal”, zei Dolf Jansen over de bootvluchtelingen. En zo is het. Wij hebben allemaal evenveel bestaansrecht. Of je nu verwekt bent uit een verkrachting, iemand jou heeft misbruikt, mishandeld of ontkent. Of je ‘oud’ bent, van een glas bier houdt of taart, of dat je auto netjes door de APK is gekomen. Iedereen heeft evenveel recht op bestaan.

Er is niemand in de wereld die hier ‘scherper op kan kiezen’.

Voor nu weet ik, dat waneer ik terug zou komen in de wachtkamer en nog net zou horen dat die moeder en vader, en die huilende kinderen hun behandeling mislopen omdat die gaat naar die vrouw, die iets doet met toneelproducties (?), ik haar mijn ziekenhuiskaartje zou geven en zeggen: ‘Je eerste chemo is morgenochtend’.

En het zou fout zijn.

Iedereen heeft evenveel recht op bestaan.

 

 

Getagd , , . Bladwijzer de permalink.

Één reactie op Onacceptabel

  1. Lienepien zeggen:

    mooi verwoord Nelleke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *