Spiritualiteit blijft

Het meest fascinerende blijft toch het leven zelf. Het kan zomaar veel harmonieuzer, evenwichtiger en completer zijn dan je kan bedenken. Omdat het totaal niet zo op je overkomt. Vandaag bijvoorbeeld had ik een interview voor de radio, over de mythe van de moederliefde; de voorstelling én het boek. Mijn voorgevoel vertelde mij dat er iets mee aan de hand was, dus ik mailde hen met vragen over voorgesprek en voorbereiding. Maar zij dachten alleen maar ‘wat een zenuwachtige mevrouw’ en mailden terug dat mijn persbericht en alle informatie op mijn website voldoende waren voor een gedegen voorbereiding van hun kant. Ik hoefde alleen maar aan te schuiven bij het ‘ronde tafel’- gesprek.
Dat bleek in de praktijk niet zo makkelijk te zijn. De stoel waarmee ik moest aanschuiven was dermate laag dat ik net met mijn kin boven de radiotafel uitkwam en de microfoon zweefde onbereikbaar boven mijn hoofd.
“Pak snel een kussen!”, riep de presentatrice waarop ik snel naar de bank holde en daar twee kussens pakte. Nu ben ik niet zo heel erg zwaar dus het moet aan de kussens hebben gelegen dat ik niet zoveel hoger kwam te zitten. En terwijl de presentatrice begon met de afkondiging van het liedje, holde ik opnieuw naar de bank om een derde kussen te pakken. Ik gooide hem bovenop de andere twee en ondertussen vertelde de presentatrice live dat Nelleke Riemeijer aan tafel zat en zich nog even installeerde. Ik sprong bovenop de kussens, zei volgens mij nog iets vriendelijks in de trant van ‘goedenavond’ en voelde meteen hoe de onderste twee kussens langzaam onder mijn derrière vandaan schoven. Over enige momenten zou de regisseuse van de mythe van de moederliefde in vol ornaat op de grond liggen in de radiostudio. Hoe hield ik dit tegen?
De presentatrice was inmiddels haar introductie van mij voorbij en klikte mijn website aan op de computer die op de radio-tafel stond.
De website van www.spiritueelconsult.com.
Waardoor mijn tekst werd: “Ehm….ik dacht dat we het gingen hebben over de voorstelling van de mythe van de moederliefde, en de presentatie van het boek, op 8 november in Het Musiater hier in Zevenaar?”.
Nu heeft het een reden dat radio geen tv is. De geluidstechnicus, de presentatrice en ik wisselden blikken met een zeer hoog ‘huuuuuuh’-niveau, wapperden met onze handen, hielden ze voor onze mond en keken elkaar in snel tempo met samengeknepen wenkbrauwtjes aan. Help?
Nu moet ik een bruggetje lullen, dacht ik. En ik lulde ineens een hele afsluitdijk bij elkaar. Over het stuk, over het boek, over de mythe. Over boodschappen in het klein en boodschappen in het groot en mijn verwantschap met de kip. De kip voelt een ei in zich groeien zoals ik een script. Op een dag poep je het eruit. Het enige verschil is dat zij tok, tok zegt en ik typ, typ.
Aan het eind van het gesprek zei de presentatrice dat ze het wel heel erg leuk vond wanneer ik nog eens terugkwam om iets te vertellen over Spiritueel Consult. Daar zei ik ‘ja’ tegen. In de koffiekamer kwam ik nog een andere presentatrice tegen die vond dat de voorstelling goed aan bod was geweest maar dat ze het leuk zou vinden wanneer ik nog eens terug kwam om meer te vertellen over het boek. Ook daar zei ik ‘ja’ tegen.

Om even een klein stukje weer te geven uit het script:

Wat gaat er mis? Of beter nog; gaat er iets mis? Of gaat er helemaal niets mis en staan we op de drempel. Van wat de bedoeling was. 

Het leven is blijkbaar veel harmonieuzer, evenwichtiger en completer dan je kan bedenken. Wat er mis leek te gaan was dat de presentatrice de bijlage met het persbericht niet had ontvangen, via de mail. Maar dat was slechts een drempel, van wat de bedoeling was.

De bedoeling was dat ik niet van die kussens af zou flikkeren. En daarvoor moest ik stil,  bijna verstild, blijven zitten. Dat is gelukt.