Vieze tenen

Laatst zat ik twee uur lang met mijn zonnebril op in de trein. De hele weg van Zutphen naar Leeuwarden. Nu hou ik niet van het fenomeen ‘zonnebril op in gezelschap’. Het doet me altijd denken aan hoe kleine kinderen zich verstoppen. Met hun hoofd achter de stoel en hun kontje en de beentjes overduidelijk zichtbaar ernaast. Jij moet ze dan gaan zoeken and geuss what: je vindt ze altijd en dat vinden zij dan weer prachtig. Mensen met zonnebrillen … Lees meer …

Boodschappen doen

Vanuit mijn ooghoek zag ik haar ineens, bij de zuivel. Haar tengere gestalte in de iets te grote, groene jas, de ‘gezonde’ schoenen die nooit charmant zijn maar waar je zo goed op kan lopen. Haar kleine krulletjes waarvan ik wist dat ze zijdezacht waren. Mijn moeder. Ze had een rollator die ze met haar linkerhand vasthield terwijl ze in haar rechter een product had waarvan ze blijkbaar het etiket las. Ik wilde naar haar toelopen en wat verbouwereerd uitbrengen: … Lees meer …